Le ghazal entier ↗

1. 1 بلندتر شده‌ست آفتاب انسانی·زهی حلاوت و مستی و عشق و آسانی
2. 2 جهان ز نور تو ناچیز شد‌، چه چیزی تو‌؟·طلسم دلبری‌یی یا تو گنج جانانی‌؟
3. 3 زهی قلم که تو را نقش کرد در صورت·که نامه همه را نانبشته می‌خوانی
4. 4 برون بری تو ز خرگاه‌ِ شش‌جهت جان را·چو جان نماند‌، بر جاش عشق بنشانی
5. 5 دلا چو باز شهنشاه صید کرد تو را·تو ترجمان‌بگ سرّ زبان مرغانی
6. 6 چه ترجمان که کنون بس بلند سیمرغی·که آفت نظر جان صد سلیمانی
7. 7 درید چارق ایمان و کفر در طلبت·هزارساله از آن سوی کفر و ایمانی
8. 8 به هر سحر که درخشی خروس جان گوید·بیا که جان و جهانی‌، برو که سلطانی
9. 9 چو روح من بفزوده‌ست شمس تبریزی·به سوی او برم از باغ روح ریحانی