Le ghazal entier ↗

1. 1 گهی پرده‌سوزی، گهی پرده‌داری·تو سر خزانی، تو جان بهاری
2. 2 خزان و بهار از تو شد تلخ و شیرین·توی قهر و لطفش، بیا تا چه داری
3. 3 بهاران بیاید، ببخشی سعادت·خزان چون بیاید، سعادت بکاری
4. 4 ز گل‌ها که روید بهارت ز دل‌ها·به پیش افکند گل سر، از شرمساری
5. 5 گرین گل ازان گل یکی لطف بردی·نکردی یکی خار در باغ خاری
6. 6 همه پادشاهان، شکاری بجویند·توی که به جانت بجوید شکاری
7. 7 شکاران به پیشت، گلوها کشیده·که جان بخش ما را، سزد جان سپاری
8. 8 قراری گرفته، غم عشق در دل·قرار غم الحق دهد بی‌قراری
9. 9 دلا معنی بی‌قراری بگویم·بنه گوش، یارانه بشنو، که یاری
10. 10 فدیت لمولی به افتخاری·بطی‌الاجابة، سریع‌الفرار
11. 11 و منذ سبانی هواه، ترانی·اموت و احیی، بغیر اختیاری
12. 12 اموت بهجر، و احیی بوصل·فهذاک سکری، وذاک خماری
13. 13 عجبت بانی اذرب بشمس·اذا غاب عنی زمان‌التواری
14. 14 اذا غاب غبنا، و ان عادَ عُدنا·کذا عادةالشمس فوق‌الذراری
15. 15 بمائین یحیی، بحس و عقل·فذوا الحس راکد، وذوا العقل جاری
16. 16 فماالعقل، الا طلاب المواقب·و ماالحس الاخداع العواری
17. 17 فذو العقل یبصر هداه و یخضع·و ذوالحس یبصر هواه یماری
18. 18 گهی آفتابی ز بالا بتابی·گهی ابرواری چو گوهر بباری
19. 19 زمین گوهرت را به جای چراغی·نهد پیش مهمان به شب‌های تاری
20. 20 ز من چون روی تو ز من، من رود هم·برم چون بیایی، مرا هم بیاری