Le ghazal entier ↗

1. 1 آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکست·تا که کشتی ز کف ظالم جبار برست
2. 2 خضر وقت تو عشق است که صوفی ز شکست·صافی است و مثل درد به پستی بنشست
3. 3 لذت فقر چو باده‌ست که پستی جوید·که همه عاشق سجده‌ست و تواضع سرمست
4. 4 تا بدانی که تکبر همه از بی‌مزگیست·پس سزای متکبر سر بی‌ذوق بس است
5. 5 گریه شمع همه شب نه که از درد سرست·چون ز سر رست همه نور شد از گریه برست
6. 6 کف هستی ز سر خم مُدَمَّغ برود·چون بگیرد قدح باده جان بر کف دست
7. 7 ماهیا هر چه تو را کام دل از بحر بجو·طمع خام مکن تا نخلد کام ز شست
8. 8 بحر می‌غرد و می‌گوید کای امت آب·راست گویید بر این مایده کس را گله هست
9. 9 دم به دم بحر دل و امت او در خوش و نوش·در خطابات و مجابات بلی‌اند و الست
10. 10 نی در آن بزم کس از درد دلی سر بگرفت·نی در آن باغ و چمن پای کس از خار بخست
11. 11 هله خامش به خموشیت اسیران برهند·ز خموشانه تو ناطق و خاموش بجست
12. 12 لب فروبند چو دیدی که لب بسته یار·دست شمشیرزنان را به چه تدبیر ببست