Le ghazal entier ↗

1. 1 ورای پردهٔ جانت، دلا خلقان پنهانند·ز زخم تیغ فردیت، همه جانند و بی‌جانند
2. 2 تو از نقصان و از بیشی، نگویی چند اندیشی؟·درآ در دین بی‌خویشی که بس بی‌خویش خویشانند
3. 3 چه دریاها که می‌نوشند، چو دریاها همی جوشند·اگر چه خود که خاموشند، دانایَند و می‌دانند
4. 4 در آن دریای پر مرجان، یکی قومند همچون جان·ورای گنبد گردان، بُراقِ جان همی رانند
5. 5 ایا درویش باتمکین! سبک‌دل گرد، زوتر هین·میان بزمِ مردان شین، که ایشان جمله رندانند
6. 6 ملوکانند درویشان، ز مستی جمله بی‌خویشان·اگر چه خاکیند ایشان ولیکن شاه و سلطانند
7. 7 ز گنج عشق زر ریزند، غلام شمس تبریزند·و کان لعل و یاقوتند و در کان جان ارکانند