Le ghazal entier ↗

1. 1 مستان می ما را هم ساقی ما باید·با آن همه شیرینی گر ترش کند شاید
2. 2 با آن همه حسن آن مه گر ناز کند گه گه·والله که کلاه از شه بستاند و برباید
3. 3 پر ده قدحی میرم آخر نه چو کمپیرم·تا شینم و می‌میرم کاین چرخ چه می‌زاید
4. 4 فرمای تو ساقی را آن شادی باقی را·تا باد نپیماید تا باده بپیماید
5. 5 صد سر ببرد در دم از محرم و نامحرم·نی غم خورد از ماتم نی دست بیالاید
6. 6 چون شمع بسوزاند پروانه مسکین را·چون جعد براندازد چون چهره بیاراید
7. 7 پروانه چو بی‌جان شد جانیش دهد نسیه·وان جان چو آتش را زان رطل بفرماید
8. 8 رطلی ز می باقی کز غایت راواقی·هر نقش که اندیشی در دل به تو بنماید
9. 9 ای عشق خداوندی شمس الحق تبریزی·چندانک بیفزایی این باده بیفزاید