بخش ۱۲۵ - حکایت آن گاو کی تنها در جزیره‌ای‌ست بزرگ، حق تعالی آن جزیرهٔ بزرگ را پر کند از نبات و ریاحین کی علفِ گاو باشد. تا به شب آن گاو همه را بخورَد و فربه شود چون کوه پاره‌ای. چون شب شود خوابش نبرَد از غصه و خوف کی همه صحرا را چریدم فردا چه خورم تا ازین غصه لاغر شود. هم‌چون خلال روز برخیزد همه صحرا را سبزتر و انبوه‌تر بیند از دی؛ باز بخورَد و فربه شود باز شبش همان غم بگیرد سالهاست کی او هم‌چنین می‌بیند و اعتماد نمی‌کند

L'histoire de cette vache qui est seule sur une grande île. Dieu (Exalté soit-Il) remplit cette grande île de plantes et de fleurs qui sont la nourriture de la vache. Le soir, la vache mange tout et devient grosse comme un morceau de montagne. Le soir, elle ne peut pas dormir à cause de son chagrin et de sa peur, se disant : 'J'ai brouté toute la plaine, que mangerai-je demain ?' À cause de ce chagrin, elle maigrit. Au lever du soleil, elle voit toute la plaine plus verte et plus dense que la veille ; elle mange à nouveau et devient grosse. Le soir, le même chagrin la saisit. Elle voit cela depuis des années et ne fait toujours pas confiance.