بخش ۸۸ - حکایت در بیان توبهٔ نصوح کی چنانک شیر از پستان بیرون آید باز در پستان نرود آنک توبه نصوحی کرد هرگز از آن گناه یاد نکند به طریق رغبت بلک هر دم نفرتش افزون باشد و آن نفرت دلیل آن بود کی لذت قبول یافت آن شهوت اول بی‌لذت شد این به جای آن نشست نبرد عشق را جز عشق دیگر چرا یاری نجویی زو نکوتر وانک دلش باز بدان گناه رغبت می‌کند علامت آنست کی لذت قبول نیافته است و لذت قبول به جای آن لذت گناه ننشسته است سنیسره للیسری نشده است لذت و نیسره للعسری باقیست بر وی

Une histoire qui illustre le repentir sincère, comme le lait qui, une fois sorti du sein, n'y retourne plus. Celui qui s'est repenti sincèrement ne se souvient plus jamais de ce péché avec désir, mais sa répulsion augmente à chaque instant. Cette répulsion est la preuve qu'il a trouvé la douceur de l'acceptation ; ce premier désir est devenu sans saveur, et ceci a pris sa place. Un amour ne peut être combattu que par un autre amour ; pourquoi ne cherches-tu pas une aide meilleure que celle-ci ? Et celui dont le cœur désire à nouveau ce péché, c'est le signe qu'il n'a pas trouvé la douceur de l'acceptation, et que la douceur de l'acceptation n'a pas remplacé la douceur de ce péché. « Nous lui faciliterons la voie facile » ne s'est pas produit pour lui, et « Nous lui faciliterons la voie difficile » lui reste.