M1:491 — در یکی گفته میسّر آن بود / که حیاتِ دل‌ غذای جان بود

这句诗出自一个故事：一位邪恶的维齐尔（宰相）为了摧毁基督教王国，伪装成虔诚的信徒，并为不同派别的基督徒写下相互矛盾的《福音》“教义”，以挑起内乱。

鲁米在此处探讨了其中一种矛盾的教义。维齐尔的一派教义说：“神为你‘顺遂’（میسّر, mayassar）安排了什么，你就欣然接受什么。” 这听起来似乎是顺应天意。但另一派教义则说：“要弃绝你本性所倾向的东西。”

这句诗（第491节）正是为了辨析“顺遂”的真正含义。它指出，真正的“顺遂”并非指那些迎合我们低级本能、让我们感觉“容易”或“舒服”的事情。恰恰相反，神所恩赐的、真正值得追求的“顺遂”之事，是那些能够“滋养灵魂、赋予心灵生命”的行为与状态。它可能在表面上看起来困难重重，需要克制与努力，但其结果是内在的成长与觉醒。紧随其后的诗句便警告说，仅仅追随本能的“顺遂”之事，最终只会带来悔恨与损失，如同在盐碱地上播种，一无所获。

این بیت در ادامه‌ی بحث وزیر مکّار با پادشاه مسیحی است. وزیر برای اثبات تناقض در انجیل، به ظاهرِ متضاد دستورهای آن اشاره می‌کند. یکی می‌گوید ریاضت بکش و دیگری می‌گوید از نعمت‌های خدا که بر تو آسان کرده استفاده کن. مولانا در اینجا از زبان انجیل، معیارِ «آسان بودن» (میسّر بودن) حقیقی را تعریف می‌کند.

راهِ راستین، راهی نیست که صرفاً با امیال و گرایش‌های طبیعی ما سازگار باشد و انجامش راحت به نظر برسد. چنین آسانی‌ای ظاهری و فریبنده است. معیار حقیقی برای تشخیص راه درست، اثر آن بر باطن انسان است. راهی «میسّر» و مورد تأیید خداوند است که به «دل» (مرکز دریافت‌های معنوی) زندگی و آگاهی ببخشد و «جان» (حقیقت وجودی انسان) را تغذیه کند.

بنابراین، سختی یا آسانیِ ظاهری یک عمل، ملاک نیست. ملاک، نتیجه‌ی روحانی آن است. ممکن است کاری در ظاهر سخت باشد اما به جان نیرو دهد، و کاری دیگر در ظاهر آسان و لذت‌بخش باشد اما روح را تضعیف کند. این بیت، تمایز میان لذت نفسانی و حیات روحانی را به عنوان کلید تشخیص راه حق بیان می‌کند.