M2:25 — خلوت از اغیار باید نه ز یار / پوستین بهر دی آمد نه بهار

This couplet clarifies the nature of spiritual solitude (khalvat). Rumi argues that the call to withdraw from the world is a call to separate oneself from the aghyār—strangers, outsiders, or anything other than God—not from the yār, the true spiritual friend or guide.

The second line provides a simple, powerful analogy: a heavy fur coat (pūstīn) is necessary and beneficial in the harsh cold of winter (dey), but it is burdensome and out of place in the warmth and life of spring (bahār). Similarly, solitude is a protective measure against negative influences that bring spiritual coldness and darkness. The true Friend, however, is like the spring, bringing warmth, light, and new growth. To withdraw from such a companion would be as nonsensical as wearing a winter coat on a beautiful spring day.

In the context of the surrounding verses, this idea is central. Rumi has just argued that even the practice of solitude is learned from a Friend (M2:24) and goes on to say that a true companion enhances one's intellect and illuminates the path (M2:26). The Friend is not a distraction to be avoided but an essential aid who helps clear away the very inner turmoil and dark thoughts that one enters solitude to escape.

مولانا در این بیت به اهمیت حیاتی «یار» یا همان دوست و راهنمای روحانی اشاره می‌کند. او تأکید دارد که توصیۀ به «خلوت» و گوشه‌نشینی، به معنای دوری گزیدن از اغیار است، یعنی کسانی که تأثیر منفی دارند و انسان را از مسیر حقیقت دور می‌کنند. اما این خلوت هرگز به معنای جدا شدن از «یار» نیست.

یار حقیقی، همچون آفتاب بهاری، به روح انسان گرما و روشنایی می‌بخشد و خیالات تیره و افکار منفی را می‌زداید. دوری از او مانند آن است که کسی در فصل بهار، لباس گرم زمستانی (پوستین) بپوشد؛ کاری نابجا و بی‌معناست. همان‌طور که پوستین برای محافظت از سرمای «دی» ماه است، خلوت نیز سپری برای محافظت در برابر تأثیرات سرد و مخرب بیگانگان است، نه برای محروم کردن خود از گرمای وجودی یک دوست همدل.