M1:241 — می‌بلرزد عرش از مدح شَقی / بدگمان گردد ز مدحش مُتَّقی

Dieser Vers ist eine unmissverständliche und eindringliche Warnung Rumis vor den Gefahren der Schmeichelei und des unverdienten Lobes. Rumi legt hier ein grundlegendes ethisches und mystisches Prinzip dar: Wenn wir Unreinheit als Reinheit preisen und pharaonenhaften Gestalten göttliche Eigenschaften zuschreiben, wird der Zorn Gottes entfesselt und der Thron Gottes erzittert. Dies ist nicht nur ein dichterisches Bild, sondern spiegelt eine ontologische Wahrheit wider. Falsches Lob stört die Ordnung des Seins und erschüttert gleichsam die Grundfesten der Existenz.

Rumi betrachtet Schmeichelei als eine zutiefst unziemliche Handlung. Andere öffentlich zu loben, ist seiner Ansicht nach wie ein Gift. Obwohl es freundlich erscheinen mag, wird es in die Seele des Einzelnen eingeflößt und entfaltet früher oder später seine zerstörerische Wirkung. Er führt die Geschichte als Beweis an und gibt das eindringliche Beispiel, dass der Pharao nicht als Pharao geboren wurde; er „wurde durch die Fülle des Lobes zum Pharao“. Die Menschen priesen ihn so sehr und sagten „du bist Gott“, dass er schließlich glaubte, er müsse tatsächlich einen Anteil an der Göttlichkeit besitzen. Dies ist eine entscheidende Lektion über die Rolle der Gesellschaft bei der Korruption von Herrschern und Mächtigen.

Ein solch unangebrachtes Lob wirkt sich nicht nur auf denjenigen aus, dem geschmeichelt wird; es sät auch Misstrauen bei den Frommen und Rechtschaffenen. Wer die Welt mit scharfem Blick betrachtet und nach Wahrheit sucht, beginnt beim Hören des Lobes für Scharlatane und Unterdrücker am Fundament der Tugend selbst zu zweifeln, wodurch sein Glaube gefährdet wird. Diese Schmeichelei korrumpiert nicht nur den Gelobten, sondern untergräbt auch das Vertrauen in die Tugendhaften und erschwert die Unterscheidung zwischen Recht und Unrecht.

Rumi selbst hat sich nie an solchen Praktiken beteiligt. Er hielt sein Wort für kostbar und behielt es dem Lob der Wahrheit und ihrer Anhänger vor. Sein Lob richtete sich ausschließlich an die absolute Quelle des Guten und der Vollkommenheit, niemals an jene, die aus bloßer Gier und Machtstreben zur Macht aufstiegen.

这句诗无疑是鲁米发出的一个雷霆般的警告，告诫人们谄媚和不当赞美的危险。这不仅仅是诗意的比喻，更反映了一个本体论的真理：虚假的赞美会扰乱存在的秩序，撼动存在的根基。当我们将不洁誉为纯洁，将暴君般的法老赋予神圣的品质时，神怒便会降临，安拉的宝座（Arsh）也会为之震颤。

鲁米认为，公开赞美他人如同一剂毒药。它看似友好，实则侵蚀人的灵魂，迟早会显露其破坏性的影响。他以历史为证，法老并非生来就是法老，他是“因赞美之盛而成为法老”。人们对他大加颂扬，称他为神，最终他也相信自己确实拥有神性。这是关于社会在统治者和权贵腐化过程中所扮演角色的一个关键教训。

这种不当的赞美不仅影响被赞美者，也让虔诚者（muttaqī）心生疑窦。一个以洞察之眼看待世界、追寻真理的人，当听到骗子和压迫者被赞美时，会对德行本身的根基产生怀疑，其信仰也会受到损害。因此，谄媚不仅腐化被赞美者，也侵蚀了善者的信任，使明辨是非变得愈发困难。

鲁米本人从不如此行事。他的赞美只献给那位“全知的君王”和“真主的选民”——那位神医，他出于绝对的恩典，时而显现愤怒，取走一条生命，是为了赋予百倍的新生。鲁米的赞美只朝向良善与完美的绝对源头，绝不献给那些因欲望和权力野心而登上王座的人。

This couplet serves as a powerful warning against the dangers of flattery and undeserved praise. Rumi, through this principle, suggests that when we attribute purity to the impure or divine qualities to tyrannical, Pharaoh-like figures, we disrupt the cosmic and moral order, causing God's Throne itself to tremble. This is not just a poetic metaphor but an ontological truth: false praise is an act against the nature of being.

The destructive effect of flattery is twofold. First, it corrupts the person being praised. Rumi often points to the example of Pharaoh, who was not born a tyrant but "became Pharaoh from the abundance of praise." When people repeatedly told him he was a god, he came to believe it. This illustrates the profound role society can play in the corruption of its leaders.

Second, and just as damaging, such praise harms the righteous (muttaqī). When a person of sincere faith and discernment hears charlatans and oppressors being lauded, they become suspicious (bad-gomān). Their trust in the very meaning of virtue is eroded, and it becomes difficult to distinguish truth from falsehood. Rumi himself, unlike many court poets of his era, refused to squander the 'precious pearl' of his verse on unworthy rulers, reserving praise only for God and those who truly manifest divine qualities—like the spiritual physician in this story, whose seemingly harsh actions are expressions of a higher mercy.

Este verso es una advertencia contundente de Rumi sobre los peligros de la adulación y el elogio inmerecido. Aquí, Rumi establece un principio ético y místico fundamental: cuando elogiamos la impureza como si fuera pureza y atribuimos cualidades divinas a figuras tiránicas, se desata la ira divina y el Trono de Dios tiembla. Esto no es una mera imagen poética, sino el reflejo de una verdad ontológica: la alabanza falsa perturba el orden de la existencia, sacudiendo los pilares mismos del ser.

Rumi considera la adulación un acto sumamente indecoroso. Elogiar a otros públicamente, en su opinión, es como un veneno que, aunque parezca amistoso, se introduce en el alma y tarde o temprano ejerce su influencia destructiva. Pone como ejemplo histórico al Faraón, quien no nació siendo Faraón, sino que «se convirtió en Faraón por la abundancia de elogios». La gente lo alabó tanto, diciéndole «tú eres dios», que él mismo llegó a creer que poseía una parte de la divinidad. Esta es una lección crucial sobre el papel de la sociedad en la corrupción de los gobernantes.

Este elogio inapropiado no solo afecta al adulado, sino que también siembra la sospecha en los piadosos (muttaqī). Aquel que mira el mundo con discernimiento y busca la verdad, al oír alabanzas a opresores, empieza a dudar del fundamento mismo de la virtud, y su fe queda expuesta al daño. La adulación, por tanto, no solo corrompe al elogiado, sino que también erosiona la confianza en los virtuosos, dificultando la distinción entre el bien y el mal. El propio Rumi nunca incurrió en esta práctica; reservaba sus elogios únicamente para la fuente de toda bondad y perfección.

این بیت، هشداری کوبنده از مولانا دربارهٔ خطرات مداحی و ستایش نارواست. مولانا در اینجا یک قاعدهٔ بنیادین اخلاقی و عرفانی را طرح می‌کند: وقتی ناپاکی را به پاکی بستاییم و فرعون‌صفتان را به صفات الهی متصف کنیم، غضب الهی جاری می‌شود و عرش خدا به لرزه درمی‌آید. این تنها یک تعبیر شاعرانه نیست، بلکه انعکاسی از یک حقیقت هستی‌شناختی است؛ ستایش دروغین، نظم وجود را برهم می‌زند.

مولانا مداحی را کاری بسیار ناشایست می‌داند و آن را به زهری تشبیه می‌کند که گرچه دوستانه به نظر آید، اما به جان فرد خورانده می‌شود و او را فاسد می‌کند. او با اشاره به تاریخ می‌گوید که فرعون از ابتدا فرعون نبود، بلکه «از وفور مدح‌ها فرعون شد». از بس مردم او را ستودند و «تو خدایی» گفتند، باورش شد که بهره‌ای از خدایی دارد. این درسی کلیدی دربارهٔ نقش جامعه در فساد حاکمان است.

این ستایش نابجا، تنها بر شخص ستایش‌شده تأثیر نمی‌گذارد، بلکه متقیان و پرهیزکاران را نیز بدگمان می‌سازد. کسی که با چشم بصیرت به جهان می‌نگرد، با شنیدن ستایش ظالمان، به اصل و بنیان فضیلت شک می‌کند و ایمانش در معرض آسیب قرار می‌گیرد. این مداحی‌ها نه تنها موجب فساد مدح‌شونده می‌شود، بلکه باعث سلب اعتماد از نیکان نیز می‌گردد.

مولانا، خود، هرگز به این کار نپرداخت. او برخلاف شاعرانی که سلاطین جبار را می‌ستودند، درّ گران‌بهای سخن را در پای «خوکان» نمی‌ریخت. او مدح را تنها برای «شاه وس‌آگاه» و «خاصهٔ الله» روا می‌دانست؛ یعنی آن طبیب الهی که به اقتضای لطف مطلق، گاه قهر می‌کرد تا جان حقیقی ببخشد. ستایش مولانا تنها متوجه منبع مطلق خیر و کمال بود، نه قدرتمندان دنیاطلب.