M1:2781 — آن عرابی از بیابان بعید / بر در دار الخلافه چون رسید

این بیت، صحنه‌ی آغازین داستان «اعرابی و سبوی آب» را به سادگی ترسیم می‌کند. مولانا با انتخاب کلمه‌ی «عرابی» و «بیابان بعید»، بر خلوص، سادگی و بی‌پیرایگی این مرد تأکید می‌کند. او نماینده‌ی عالمی دیگر است؛ عالمی به دور از تجملات و مناسبات پیچیده‌ی «دارالخلافه» یا مرکز قدرت و تمدن شهری.

سفر طولانی او از «بیابان بعید» نه تنها فاصله‌ی جغرافیایی، بلکه فاصله‌ی معنوی و فرهنگی را نیز نشان می‌دهد. او از دل طبیعت بکر و جهانی ساده، هدیه‌ای ساده (یک کوزه آب) برای خلیفه آورده است. این تقابل میان سادگی بیابان و شکوه دربار، زمینه‌ی اصلی داستان را فراهم می‌کند. رسیدن او به دروازه‌ی کاخ، لحظه‌ی برخورد این دو جهان است و کنجکاوی خواننده را برمی‌انگیزد که حاصل این رویارویی چه خواهد بود.