M1:2931 — تا بپوشد حسن آن و ننگ این / تا نبینی رنگ آن و زنگ این

此节诗句延续了前文关于春天与秋天的比喻。春天是“盛大展示之日”（روز عرض اکبر），万物在此彰显其内在本质：玫瑰（代表内在芬芳的灵魂）绽放，而荆棘（代表空洞无意义的存在）则暴露其贫瘠。荆棘憎恨春天，因为它无情地揭示了它的丑陋。

因此，荆棘盼望秋天的到来。秋天是它的“春天”和“生命”，因为在萧瑟凋零的季节里，一切都被夷为平地。花朵褪去鲜艳的色彩（رنگ），荆棘的丑陋锈斑（زنگ）也就不再那么刺眼。秋天使万物的外在表象趋同，掩盖了内在本质的巨大差异。它遮蔽了花朵的秀美（حسن）与荆棘的耻辱（ننگ），让宝石和顽石看起来别无二致。

鲁米借此阐明一个深刻的苏菲观点：虚假之人或精神上的贫瘠者，偏爱一个混淆是非、真假难辨的环境。在这样的“秋天”里，他们可以暂时躲避审视，将自己的丑陋隐藏在普遍的平庸之中，甚至与真正美好的人平起平坐。然而，真正的“园丁”（真主或精神导师）即使在秋天也能分辨二者。最终，真正的春天（审判日或灵性觉醒的时刻）终将到来，届时内在的本质将无可遁形。

مولانا در اینجا تمثیل «گل» و «خار» را برای توضیح دو نوع انسان به کار می‌برد: انسان‌های زیبا‌باطن (گل) و انسان‌های بی‌محتوا و زشت‌سیرت (خار).

بهار، فصل شکوفایی و آشکار شدن حقیقت است. در بهار، زیبایی گل و بی‌ارزشی خار به روشنی دیده می‌شود. به همین دلیل، انسان‌های نیک‌سیرت عاشق بهار (نماد روز حساب و قیامت) هستند، زیرا زمان جلوه‌گری کمالات آن‌هاست.

در مقابل، خار عاشق پاییز است. پاییز فصل زوال و یکرنگی ظاهری است. در این فصل، گلبرگ‌های گل می‌ریزد و زیبایی‌اش پنهان می‌شود و بوته‌ی خشکیده‌اش شبیه خار به نظر می‌رسد. پاییز این فرصت را به خارِ بی‌ارزش می‌دهد که «ننگ» و «زنگ» (زشتی و تیرگی) خود را بپوشاند و در کنار گلستان خشکیده، خود را هم‌سطح آن نشان دهد. این فصل، بهشتِ موجودات بی‌محتوایی است که از پنهان شدن حقیقت و برابری ظاهری با نیکان لذت می‌برند.