M1:486 — در یکی گفته که آنچت داد حق / بر تو شیرین کرد در ایجادْ حق

这节诗是鲁米所讲述的“维齐尔败坏福音”故事中的一个关键环节。故事中，一位心怀叵测的犹太维齐尔为了从内部分裂基督徒，假意改宗，并为不同的基督教派写下互相矛盾的“福音”教义。这节诗便是他杜撰的其中一条，用以支持一种特定的神学立场。

它的核心论点是“天性决定论”或“恩典宿命论”：一个人被什么所吸引、觉得什么事情轻松愉快（“甘甜”），乃是真主在“创造之初”（در ایجاد）就已预设好的。根据这种逻辑，追寻真理之路就是顺应自己的天性，接受那些感觉“对”和“容易”的事物。如果某条道路让你感到轻松自在，那么它就是真主为你铺设的坦途。

然而，鲁米将这句看似虔诚的话放在维齐尔口中，恰恰是为了揭示其危险性。在紧随其后的诗句中，他立刻提出了与之完全相反的观点（M1:488），即“顺应本性的事物恰恰是坏的、应被拒绝的”。通过呈现这些无法调和的矛盾，鲁米展示了仅凭个人感觉或“天性”来判断神圣真理是多么不可靠。这种分歧最终导致了基督徒社群内部的猜忌与仇杀，完美实现了维齐尔的阴谋。因此，这节诗并非鲁米本人的教诲，而是他用来警示世人的一个思想实验：当神圣指引被曲解为迎合个人喜好时，其后果将是灾难性的。

این بیت بخشی از داستان وزیری است که با دست بردن در انجیل، آموزه‌های متناقضی را در آن وارد می‌کند تا مسیحیان را گمراه سازد. مولانا از این داستان استفاده می‌کند تا راه‌های گوناگون و گاه متضاد سلوک معنوی را به تصویر بکشد.

در اینجا، یکی از این «دستورالعمل‌ها» بیان می‌شود. این دیدگاه معتقد است که راه درست برای هر فرد، همان راهی است که خداوند از ابتدا در طبع و سرشت او قرار داده و آن را برایش آسان و شیرین کرده است. طبق این نظر، نباید با طبیعت خود جنگید، بلکه باید استعدادی را که حق در وجود ما نهاده است، دنبال کرد. این همان چیزی است که در بیت بعدی با عبارت «بر تو آسان کرد و خَوش آن را بگیر» تأیید می‌شود.

البته، مولانا بلافاصله در بیت‌های بعدی، دیدگاه مخالف این را نیز مطرح می‌کند (که هرچه طبع تو می‌پسندد بد است و باید رهایش کنی). این تقابل نشان می‌دهد که تشخیص راه صحیح چقدر دشوار است و چگونه آموزه‌های ظاهراً معنوی می‌توانند انسان را به بیراهه بکشانند، همان‌طور که وزیر حیله‌گر با مسیحیان چنین کرد. پیام اصلی این است که بدون راهنمایی یک پیر حقیقی، سالک در میان این دستورالعمل‌های متضاد سرگردان خواهد شد.