M2:1262 — باز پهنا می‌رویم از راه راست / باز گرد ای خواجه راه ما کجاست

Este verso es un momento de autorreflexión y una técnica narrativa común en el Masnavi. Rumi, dirigiéndose a sí mismo como «maestro» (khwāja), reconoce que ha hecho una digresión. El tema principal era la historia del hombre que plantó un espino en el camino, una alegoría de cómo los malos hábitos y el ego (nafs) crecen y se fortalecen con el tiempo, volviéndose difíciles de arrancar.

En los versos anteriores, Rumi se había desviado hacia una explicación de cómo la luz del guía espiritual (comparada con el agua) extingue el fuego del alma carnal. Ahora, se detiene abruptamente y se pregunta: «¿Dónde está nuestro sendero?». Es un llamado a volver al hilo narrativo principal, recordándose a sí mismo y al lector que el tiempo es corto y que deben volver al punto crucial de la lección: la necesidad urgente de actuar contra las propias faltas antes de que sea demasiado tarde.

این بیت یکی از نمونه‌های مشخص سبک روایی مولانا در مثنوی است. او اغلب در میان یک داستان، رشتهٔ کلام را به دست اندیشه‌ای دیگر می‌سپارد و به موضوعی فرعی اما مرتبط می‌پردازد. در اینجا، پس از شرح مفصلی دربارهٔ نفس آتشین و روح آب‌گونهٔ عارف، ناگهان به خود می‌آید و متوجه می‌شود که از مسیر اصلی داستان فاصله گرفته است.

عبارت «باز پهنا می‌رویم از راه راست» به زیبایی این انحراف و به حاشیه رفتن را بیان می‌کند. مولانا با خطاب قرار دادن خود یا حسام‌الدین چلبی («ای خواجه»)، از این گریز آگاهانه ابراز پشیمانی می‌کند و خواننده را برای بازگشت به قصهٔ اصلی آماده می‌سازد. این بیت، نقطهٔ عطفی است که شاعر در آن، کنترل روایت را دوباره به دست می‌گیرد و به ما یادآوری می‌کند که موضوع اصلی، یعنی تعلل در کندن بوتهٔ خار نفس، هنوز به نتیجه نرسیده است. بیت بعدی بلافاصله این بازگشت را تأیید می‌کند: «اندر آن تقریر بودیم ای حسود...»