M2:138 — در دعا می‌خواستی جانم ازو / کش بیابم مار بستانم ازو

Ayat ini adalah ucapan langsung dari sang pawang ular saat ia melihat mayat pencuri yang telah membunuh ularnya. Ia teringat akan doa-doanya yang penuh amarah. Doa itu bukan sekadar permohonan agar barangnya kembali, melainkan sebuah sumpah serapah: ia meminta nyawa si pencuri sebagai ganti rugi, agar ia dapat menemukannya dan merebut kembali ular miliknya.

Dalam konteks cerita ini, doa tersebut menjadi sebuah ironi yang mendalam. Sang pawang ular mengira kehilangan ularnya adalah sebuah kerugian besar dan doanya adalah untuk menuntut keadilan. Namun, seperti yang diungkapkan pada ayat-ayat berikutnya, tidak terkabulnya doa itu justru merupakan sebuah rahmat tersembunyi. Jika doanya dikabulkan—jika ia menemukan pencuri itu saat ular masih hidup—mungkin dialah yang akan tewas oleh gigitan ular yang sama. Rumi menggunakan momen ini untuk mengilustrasikan tema yang lebih besar: sering kali manusia berdoa untuk sesuatu yang mereka anggap baik, padahal sesungguhnya itu adalah sumber celaka. Kasih sayang Tuhan terkadang justru termanifestasi dalam doa yang tidak dikabulkan.

This couplet marks the snake-charmer's moment of profound realization. After his dangerous snake was stolen, he was consumed with rage and prayed fervently to God to help him find the thief and recover his 'property'. Now, seeing the thief lying dead, killed by that very snake, the snake-charmer understands the terrible irony: had God answered his prayer, he would have met the same fate.

The prayer was not just for the recovery of a snake; it was a demand driven by anger and attachment. Rumi uses this moment to pivot to a central theme: humans often pray for things that would ultimately harm them, mistaking a loss for a disaster and a blessing for a curse. The snake-charmer's prayer, which he thought was for justice, was unwittingly a plea for his own demise. He was asking God to hand him back the instrument of his own death.

این بیت بخشی از داستان مارگیری است که دزدی مار او را می‌رباید و همان مار، دزد را نیش زده و می‌کشد. مارگیر با دیدن جسد دزد، به یاد می‌آورد که چقدر خشمگین بوده و در دعاهایش از خداوند می‌خواسته که دزد را بیابد و مار را از او پس بگیرد. این خواسته، در عمل، نفرینی برای دزد و آرزوی مرگ یا مجازات شدید او بوده است.

مولانا این بیت را برای نشان دادن جهل و کوته‌بینی انسان در دعا کردن به کار می‌برد. مارگیر در اوج عصبانیت، چیزی را از خدا می‌خواهد که به گمانش «خیر» است (پس گرفتن مالش)، اما در واقع «شر» است (گرفتار شدن به همان مار خطرناک). بیت بعدی بلافاصله این نکته را روشن می‌کند که مارگیر خدا را شکر می‌کند که دعایش مستجاب نشده است، زیرا اگر دزد را می‌یافت، خودش دوباره صاحب آن مار کشنده می‌شد و در خطر قرار می‌گرفت. بنابراین، رد شدن دعای او در واقع لطف و کرامتی از سوی خداوند بوده است.