M2:1736 — شیر او نوشد که در نشو و نماست / چارق او پوشد که او محتاج پاست

این بیت بخشی از سخنان تند و انتقادآمیز موسی خطاب به چوپان است. موسی در حال توبیخ چوپان به خاطر دعاهای ساده و انسان‌وار اوست و می‌کوشد تا به او بفهماند که خداوند متعال، وجودی فراتر از تصورات و نیازهای بشری است.

موسی با دو مثال روشن استدلال می‌کند: «شیر» خوراک موجودی است که در حال «رشد و نمو» است، مانند یک نوزاد. «چارق» یا کفش نیز برای کسی کاربرد دارد که «پا»ی فیزیکی دارد و به آن برای راه رفتن محتاج است. این نیازها مختص مخلوقات است. نسبت دادن این ویژگی‌ها به خداوند، که نه جسم دارد، نه در حال رشد است و نه هیچ‌گونه نیازی دارد، از دیدگاه موسی کفرآمیز و بی‌ادبانه است. او با این منطق، دعای چوپان را که می‌خواست برای خدا چارق بدوزد و شیر بیاورد، باطل و نشانه‌ی جهل او می‌داند.

در واقع، این بیت اوج نگاه شریعت‌مدار و عقل‌گرای موسی را در این داستان نشان می‌دهد که بر «تنزیه» (پاک و منزه دانستن خدا از صفات مخلوقات) تأکید دارد. او نمی‌تواند درک کند که چطور می‌توان با خدا از سر عشق و صمیمیتی چنین بی‌پرده سخن گفت و صفات انسانی را به او نسبت داد. البته در ادامه داستان، خداوند خود موسی را به خاطر این سخت‌گیری سرزنش خواهد کرد.