M2:2629 — ای بسا کز وی نوازش دیده‌ایم / در گلستان رضا گردیده‌ایم

این بیت بخشی از سخنان ابلیس در پاسخ به معاویه است. ابلیس برای اثبات عشق عمیق و ریشه‌دار خود به خداوند، به دوران پیش از رانده شدن خود اشاره می‌کند و خاطرات آن دوران را زنده می‌کند. او استدلال می‌کند که این عشق، مهری نیست که به سادگی از دل بیرون رود.

در این بیت، او به دو جنبه از آن رابطهٔ از دست رفته اشاره می‌کند: ۱. نوازش دیدن: این تعبیر به معنای دریافت لطف، محبت و توجه مستقیم از سوی خداوند است. ابلیس می‌گوید که او و دیگر فرشتگان، بی‌شمار بار مورد عنایت ویژهٔ حق قرار گرفته‌اند. ۲. گشتن در گلستان رضا: «رضا» در عرفان، مقامی والاست که در آن، بنده به هر آنچه از سوی معشوق (خدا) می‌رسد، خشنود و راضی است و هیچ شکایتی ندارد. «گلستان رضا» تصویری زیبا از این حالت است؛ یعنی ما در فضایی سرشار از خشنودی متقابل زندگی می‌کردیم. هم ما از او راضی بودیم و هم او از ما. این تصویر، اوج نزدیکی و هماهنگی با ارادهٔ الهی را نشان می‌دهد.

بنابراین، ابلیس با یادآوری این خاطرات شیرین، می‌خواهد بگوید که سرکشی کنونی او، اصل و ریشهٔ وجودی‌اش را پاک نکرده و آن عشق نخستین همچنان در جان او زنده است.