Baca› Kitab 3› Kisah pawang ular yang mengira seekor naga beku telah mati, melilitkannya dengan tali dan membawanya ke Baghdad› Bait 987
M3:987 — هر کجا لطفی ببینی از کسی / سوی اصل لطف ره یابی عسی
M3:987
Makna · به زبانِ تو — Bahasamu · AI
هر محبت و زیبایی جزئی در این عالم، نشانه‌ای از لطف و زیبایی مطلق خداوند است و میتواند تو را به سوی او راهنمایی کند.
این بیت یک اصل مهم در عرفان مولوی را بیان می‌کند: نگریستن به عالم به مثابه آینه‌ای از صفات الهی. مولانا در ابیات قبل، سالک را تشویق می‌کند که با تمام حواس خود به دنبال نشانه‌های حقیقت باشد، همان‌طور که یعقوب در جستجوی یوسف بود. او می‌گوید باید هر «بوی خوشی» را دنبال کرد تا به صاحب آن رسید.
این بیت، آن «بوی خوش» را به «لطف» تعمیم می‌دهد. هر مهربانی، زیبایی، یا خیری که از انسانی یا موجودی در این جهان می‌بینیم، در واقع پرتوی از «لطف» مطلق الهی است. این پدیده‌های جزئی (جزو) نباید ما را به خود مشغول کنند، بلکه باید همچون راهنما و نشانه‌ای عمل کنند که ما را به سوی سرچشمه‌ی کل، یعنی خداوند، هدایت می‌کنند. بنابراین، دیدن لطف در مخلوقات، فرصتی برای یافتن راهی به سوی خالق است.
- اصل لطف
- سرچشمه و منبع اصلی لطف و مهربانی که در اینجا منظور، خداوند است.
- عسی
- باشد که، امید است که، شاید.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.