M4:1294 — قابل تعلیم و فهمست این خرد / لیک صاحب وحی تعلیمش دهد

Dit couplet komt voor in een passage waarin Rumi de superioriteit van goddelijke openbaring (وحى, wahy) boven het gewone intellect (عقل جزوی, ʿaql-e juzwī) benadrukt. De context is het verhaal van de profeet Salomo, die de taal van planten en dieren verstond. In dit verhaal ontdekte Salomo de medische eigenschappen van planten door hun eigen getuigenis, niet door menselijke observatie of experiment. Dit leidde tot de ontwikkeling van de geneeskunde en andere ambachten.

Rumi stelt dat hoewel de menselijke rede intelligent is en in staat tot leren en begrijpen, zij van nature beperkt is. Ze kan niet uit zichzelf de diepste waarheden ontdekken, maar heeft een 'leraar' nodig. Deze leraar is de 'bezitter van openbaring' (صاحب وحی, sāhib-e wahy), wat verwijst naar profeten en mystici die directe inspiratie van God ontvangen. Zonder deze goddelijke leiding blijft de rede oppervlakkig en mist zij de weg naar het 'onziene' (بی‌سو, bī-sū – het domein van het transcendente).

Het couplet benadrukt dat het intellect een ontvankelijk instrument is, maar dat de bron van ware kennis en inzicht buiten haarzelf ligt, in de goddelijke inspiratie die door de profeten wordt doorgegeven. Dit is een fundamenteel soefi-principe: de rede is een dienaar van het hart en van de openbaring, niet de hoogste autoriteit.