Baca› Kitab 5› Nabi Muhammad (saw) menghibur tamu Arab itu dan menenangkannya dari kegelisahan, tangisan, dan ratapan yang ia lakukan atas dirinya sendiri dalam rasa malu, penyesalan, dan api keputusasaan› Bait 180
M5:180 — یک زمان کارست بگزار و بتاز / کار کوته را مکن بر خود دراز
M5:180
Makna · به زبانِ تو — Bahasamu · AI
ادای شهادت بر پیمان الست و بازگشت به سوی حق، کاری است که باید بی‌درنگ انجام داد؛ با سستی و تعلل، این مسیر کوتاه را بر خود دراز و دشوار مکن.
مولانا در این بیت، به جان انسان هشدار می‌دهد که وظیفه‌ی اصلی‌اش در این جهان، یعنی وفاداری به پیمان ازلی با خداوند (که در عالم ذر با گفتن «بلی» به پرسش «ألست بربکم؟» بسته شد)، کاری است که نباید به تأخیر بیفتد.
او این جهان را به «دهلیز» یا ورودی دادگاه تشبیه می‌کند که ما برای ادای «گواهی» به آن فراخوانده شده‌ایم. این گواهی، همان زندگی مؤمنانه و بازگشت به اصل خویش است. بیت می‌گوید این وظیفه در ذات خود «یک زمان کار» یا امری آنی و لحظه‌ای است. یعنی اگر انسان عزم کند، می‌تواند در یک لحظه از تعلقات دنیوی دل بکند و رو به سوی حق کند. اما این ما هستیم که با لجاجت، تنبلی و غفلت، این «کار کوته» را برای خود به سفری طولانی و پرمشقت تبدیل می‌کنیم.
پیام اصلی بیت، تشویق به اقدام فوری در مسیر معنوی است. مولانا می‌گوید: «بتاز!» یعنی درنگ مکن و با شتاب این امانت را به صاحبش بازگردان و خود را از این حبس و گرفتاری رها کن. این درنگ و تأخیر، تنها رنج ماندن در «دهلیز» دنیا را بیشتر می‌کند.
- بگزار
- به جا بیاور، ادا کن، انجام بده
- بتاز
- سریع حرکت کن، بشتاب، با سرعت برو
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.