Baca› Kitab 5› Tafsir 'Ambillah empat ekor burung lalu jinaklah kepadaku'› Bait 32
M5:32 — زانک هر مرغی ازینها زاغ‌وش / هست عقل عاقلان را دیده‌کَش
M5:32
Makna · به زبانِ تو — Bahasamu · AI
Cada una de estas aves simbólicas, que representan los rasgos negativos del ego, es como un cuervo que ciega incluso a la razón de las personas más inteligentes.
Este verso forma parte de una alegoría basada en la historia coránica de Abraham (a quien Rumí se dirige como «Jalil del tiempo»), a quien se le ordenó tomar cuatro aves, despedazarlas y luego llamarlas para que volvieran a la vida. Rumí interpreta estas cuatro aves como cuatro rasgos destructivos del alma carnal (nafs): el pavo real (ostentación), el gallo (lujuria), el cuervo (ambiciones mundanas) y el pato (glotonería).
Aquí, Rumí se centra en la naturaleza de todas estas aves, comparándolas con un cuervo. El cuervo, en la imaginería persa, es un símbolo de mal agüero, materialismo y apego a las ruinas de este mundo. La acción que se le atribuye es la de «arrancar los ojos» (dīda-kash). Esto no es literal, sino una poderosa metáfora de la ceguera espiritual. Estas tendencias del ego no solo engañan al necio, sino que son tan insidiosas que pueden nublar la percepción y el juicio incluso de las personas más sabias e inteligentes, impidiéndoles ver la realidad espiritual.
El mensaje es una advertencia: las pasiones del ego no son enemigos triviales. Son fuerzas que atacan la facultad misma de la percepción clara, el «ojo del intelecto» (dīda-ye ʿaql). Por lo tanto, el camino espiritual exige una vigilancia constante y una «decapitación» simbólica de estas tendencias, como se insta en los versos circundantes, para que el alma pueda liberarse de sus ataduras y ver con claridad.
- زاغ‌وش
- Semejante a un cuervo. Compuesto de 'zāgh' (cuervo) y el sufijo '-vash' (como, similar a). El cuervo en la poesía persa a menudo simboliza el materialismo, los deseos mundanos y el apego a lo perecedero.
- دیده‌کَش
- «El que arranca los ojos». Un compuesto que describe una acción violenta de cegar, aquí usado metafóricamente para indicar aquello que destruye la percepción o el discernimiento espiritual.
- عاقلان
- Los sabios, los dotados de intelecto. Plural de 'ʿāqil' (عاقل), aquel que posee 'ʿaql' (عقل), la razón o el intelecto.
این صفاتِ پست نفسانی، همچون کلاغ که نماد دنیاپرستی است، حتی عقلِ انسان‌های خردمند را نیز فریب می‌دهند و از دیدن حقیقت باز می‌دارند.
مولانا در این بخش، داستان قرآنی حضرت ابراهیم (خلیل‌الله) و چهار پرنده را به صورت یک تمثیل عرفانی بازگو می‌کند. چهار پرنده در اینجا نماد چهار صفت ویرانگر نفسانی هستند: شهوت، حرص، جاه‌طلبی و غضب. این بیت توضیح می‌دهد که چرا کشتن (یعنی کنترل و مهار کردن) این صفات ضروری است.
مولانا هر یک از این صفات را به «کلاغ» تشبیه می‌کند. در ادبیات عرفانی، کلاغ نماد دلبستگی به دنیا، مادی‌گرایی و غفلت از عالم معناست. صفت «دیده‌کش» به معنای چیزی است که نگاه را به خود جذب می‌کند و در عین حال، چشم را از دیدن حقیقت کور می‌سازد. این صفات نفسانی، با ظاهر فریبنده‌ی خود، حتی «عقل عاقلان» را نیز به سوی خود می‌کشند و مانع از آن می‌شوند که حقیقت را آن‌گونه که هست، ببینند. این صفات، توجه عقل را از آسمان معنا به زمینِ مادیات منحرف می‌کنند و بصیرت را از او می‌گیرند.
- دیده‌کَش
- جذب‌کننده‌ی نگاه، فریبنده‌ی چشم، چیزی که بینایی را می‌رباید و کور می‌کند
- زاغ‌وش
- همانند کلاغ؛ کنایه از دنیاپرستی و ظاهرگرایی
- زانک
- زیرا که، برای اینکه
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.