Baca› Kitab 5› Tafsir 'Ambillah empat ekor burung lalu jinaklah kepadaku'› Bait 47
M5:47 — یک زمان نبود معطل آن گَلو / نشنود از حکم جز امر کُلوا
M5:47
Makna · به زبانِ تو — Bahasamu · AI
En este contexto, el verso describe cómo la garganta de la persona codiciosa nunca está en reposo, pues solo presta atención al mandato divino de comer, ignorando cualquier otro precepto.
Este verso es parte de la exégesis alegórica que hace Rumi de la historia coránica de Abraham y las cuatro aves (Corán 2:260). Rumi identifica a las aves con cuatro rasgos negativos del alma (nafs). El pato, en particular, simboliza la codicia (ḥirṣ), una voracidad insaciable que constantemente busca consumir más.
La «garganta» (galū) es una metonimia de este apetito sin fin. Nunca está «ociosa» (muʿaṭṭal), siempre está trabajando, buscando, tragando. La segunda línea agudiza la crítica al enmarcar esta codicia en un lenguaje teológico. De todos los mandatos divinos, la persona codiciosa solo escucha el imperativo «¡Comed!» (kulū), una alusión a los versos coránicos que permiten el sustento (p. ej., Corán 2:172). Sin embargo, esta escucha es selectiva y perversa: aísla el permiso para consumir de todos los demás mandatos que exigen moderación, gratitud, generosidad y recuerdo de Dios. La codicia convierte un permiso divino en una obsesión compulsiva, reduciendo la vida espiritual a un acto incesante de ingestión material.
- کُلوا
- Término árabe que significa «¡Comed!». Es la forma imperativa del verbo 'comer'. Rumi lo cita para representar el permiso divino de sustentarse, que la persona codiciosa malinterpreta como un mandato para consumir sin límites.
- معطل
- Adjetivo de origen árabe que significa 'ocioso', 'inactivo', 'desocupado'. Aquí describe que la garganta de la persona codiciosa nunca descansa.
- گَلو
- Palabra persa para 'garganta' o 'gaznate'. En este contexto, se usa como metonimia para el apetito y el deseo de consumir.
این بیت، طبیعت سیری‌ناپذیر حرص را توصیف می‌کند که همواره در حال بلعیدن است و به هیچ فرمان دیگری جز ارضای بی‌وقفهٔ خود توجهی ندارد.
این بیت در ادامهٔ تمثیل چهار مرغ نفس است که مولانا برای تفسیر آیهٔ «خُذْ أَرْبَعَةً مِنَ الطَّيْرِ» (بقره: ۲۶۰) به کار می‌برد. در این تمثیل، «اردک» (بط) نماد «حرص» است. بیت پیشین توضیح داد که اردکِ حرص، همچون جویندهٔ گنج، مدام نوکش را در خاک فرو می‌برد تا چیزی بیابد.
این بیت، آن تصویر را کامل می‌کند: گلوی این اردک (یعنی طبیعتِ حرص) یک لحظه هم آرام و قرار ندارد و از کار نمی‌ایستد. از میان تمام احکام و فرمان‌های الهی، گویی فقط یک امر را شنیده و به آن عمل می‌کند: «کُلوا» یعنی «بخورید». این اشاره‌ای است به آیهٔ «كُلُوا وَاشْرَبُوا» (بخورید و بیاشامید) که در قرآن آمده، اما حرص آن را از معنای اصلی‌اش تهی کرده و به مجوزی برای مصرف‌گرایی سیری‌ناپذیر تبدیل کرده است. در واقع، فرد حریص، تمام دین و معنا را بهانه‌ای برای بلعیدن بیشتر دنیا می‌کند و گوشش به روی هر پیام معنوی دیگری بسته است.
- معطل
- بیکار، بی‌حرکت، منتظر
- گَلو
- گلو، حلق
- حکم
- فرمان، دستور (در اینجا مقصود احکام الهی است)
- کُلوا
- بخورید (فعل امر جمع در زبان عربی)
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.