M5:56 — لاجرم نشتابد و ساکن بود / از فوات حظ خود آمن بود

Este verso contrasta la calma del creyente (muʾmin) con la ansiedad del saqueador descrita en los versos anteriores. El saqueador, temeroso de que otro ladrón le arrebate el botín, se apresura a llenar su saco con cualquier cosa, buena o mala, sin discernimiento. Su prisa nace del miedo a la pérdida (fawt) y la escasez.

En cambio, el creyente, a quien Rumi compara con alguien que recoge los dones de un rey justo y poderoso, actúa con calma y deliberación (taʾannī). Sabe que el «rey» (Dios) protege su porción y castiga a cualquier «ladrón» (fuerzas que podrían privarle de su sustento físico o espiritual). Esta confianza en la justicia divina lo libera de la prisa ansiosa.

El verso es, por tanto, una lección sobre la confianza (tawakkul) frente a la codicia temerosa. La serenidad no es pereza, sino el fruto de una fe profunda en que nada de lo que nos está destinado se perderá. Como Rumi afirmará dos versos más adelante, esta calma es un reflejo de la naturaleza del Misericordioso (Raḥmān), mientras que la prisa es una instigación de Satán, que asusta al hombre con la amenaza de la pobreza para llevarlo a la desesperación y al deshonor.

این بیت نتیجهٔ منطقی ابیات پیشین است که در آن، مولانا حال «مؤمن» را در برابر «یغماگر» (نماد انسان دنیادوست و عجول) توصیف می‌کند. یغماگر از ترس رقیبان و تمام شدن فرصت، با حرص و شتاب هر چیز خوب و بدی را جمع می‌کند. اما مؤمن، چون به عدالت خداوند (شاه) و نظام حکیمانهٔ هستی ایمان دارد، می‌داند که سهم و روزی مقدر او از بین نخواهد رفت و کسی نمی‌تواند آن را غصب کند.

این احساس امنیت درونی (آمن بودن)، شتاب و اضطراب را از او می‌گیرد و به جایش آرامش و وقار (ساکن بودن) می‌نشاند. او می‌داند که عجله، که در ابیات بعدی به «لرزاندن شیطان» (هزهٔ شیطان) نسبت داده می‌شود، ناشی از بی‌اعتمادی به پروردگار است. مؤمن با صبر و تأنی عمل می‌کند، زیرا یقین دارد که آنچه برای اوست، در بهترین زمان و به بهترین شکل به او خواهد رسید. این بیت، فضیلت «توکل» و «رضا» را در عمل نشان می‌دهد و آرامش را ثمرهٔ طبیعی ایمان راستین معرفی می‌کند.