Diwan Syams› Ghazal 1203› Bait 2 ← sebelumnya · berikutnya →
Diwan Syams · غزل شمارهٔ ۱۲۰۳
- مقام داشت به جنت صفی حق آدم جدا فتاد ز جنت که بود مارآمیز
G1203:2
Bahasamu
Belum ada terjemahan dalam bahasa Anda — terjemahan dibuat untuk seluruh ghazal sekaligus:
ai-draft · gemini-2.5-pro
Syarah atas bait ini
Belum ditulis — syarah atas bait ini dalam konteks ghazalnya:
Ghazal lengkap ↗
- 1 برو برو که نفورم ز عشق عارآمیز·برو برو گل سرخی ولیک خارآمیز
- 2 مقام داشت به جنت صفی حق آدم·جدا فتاد ز جنت که بود مارآمیز
- 3 میان چرخ و زمین بس هوای پرنورست·ولیک تیره شود چون شود غبارآمیز
- 4 چو دوست با عدو تو نشست از او بگریز·که احتراق دهد آب گرم نارآمیز
- 5 برون کشم ز خمیر تو خویش را چون موی·که ذوق خمر تو را دیدهام خمارآمیز
- 6 ولیک موی کشان آردم بر تو غمت·که اژدهاست غمت با دم شرارآمیز
- 7 هزار بار گریزم چو تیر و بازآیم·بدان کمان و بدان غمزه شکارآمیز
- 8 به گردنامه سحرم به خانه بازآرد·خیال یار به اکراه اختیارآمیز
- 9 غم تو بر سفرم زیر زیر میخندد·که واقفست از این عشق زینهارآمیز
- 10 به پیش سلطنت توبهام چو مسخره ایست·که عشق را نبود صبر اعتبارآمیز
- 11 سخن مگوی چو گویی ز صبر و توبه مگوی·حدیث توبه مجنون بود فشارآمیز
ganjoor: sh1203 · public domain