Diwan Syams› Ghazal 3005› Bait 2 ← sebelumnya · berikutnya →
Diwan Syams · غزل شمارهٔ ۳۰۰۵
- اندر شکر نیابی ذوق نبات غیب آن ذوق را هم از لب و دندان خویش جوی
G3005:2
Bahasamu
Belum ada terjemahan dalam bahasa Anda — terjemahan dibuat untuk seluruh ghazal sekaligus:
ai-draft · gemini-2.5-pro
Syarah atas bait ini
Belum ditulis — syarah atas bait ini dalam konteks ghazalnya:
Ghazal lengkap ↗
- 1 آن دل که گم شدهست هم از جان خویش جوی·آرام جان خویش ز جانان خویش جوی
- 2 اندر شکر نیابی ذوق نبات غیب·آن ذوق را هم از لب و دندان خویش جوی
- 3 دو چشم را تو ناظر هر بینظر مکن·در ناظری گریز و ازو آن خویش جوی
- 4 نقلست از رسول که مردم معادنند·پس نقد خویش را برو از کان خویش جوی
- 5 از تخت تن برون رو و بر تخت جان نشین·از آسمان گذر کن و کیوان خویش جوی
- 6 برقی که بر دلت زد و دل بیقرار شد·آن برق را در اشک چو باران خویش جوی
- 7 انبان بوهریره وجود توست و بس·هر چه مراد توست در انبان خویش جوی
- 8 ای بینشان محض نشان از کی جویمت·هم تو بجو مرا و به احسان خویش جوی
ganjoor: sh3005 · public domain