M1:652 — بعد ازین دستوریِ گفتار نیست / بعد ازین با گفت و گویم کار نیست

این بیت بخشی از سخنان پایانی وزیر مسیحی است که برای نابودی اسلام از درون، خود را مسلمانی زاهد و عارفی بزرگ جا زده بود. او در اوج محبوبیت، ناگهان اعلام می‌کند که حضرت عیسی به او فرمان داده تا از همه کناره بگیرد و به خلوت و سکوت مطلق فرو رود.

این فرمان سکوت، در واقع بخشی از نقشه‌ی نهایی اوست. با قطع کامل ارتباط، او می‌تواند تأثیر خود را به عنوان یک «قدیس غایب» حفظ کند و در همان حال، راه را برای جانشینان دروغین خود باز بگذارد تا مریدانش را به فرقه‌های مختلف تقسیم کرده و گمراه سازند. این بیت، لحظه‌ی آغاز این انزوای استراتژیک است. وزیر با اعلام این‌که دیگر «دستور» سخن گفتن ندارد، به سکوت خود وجهه‌ای الهی و رمزآلود می‌بخشد و آن را به یک تکلیف معنوی تبدیل می‌کند که هیچ‌کس نباید درباره‌اش چون‌وچرا کند. در ظاهر، این عمل اوج فنا و تسلیم در برابر امر غیبی است، اما در باطن، حیله‌ای برای به ثمر رساندن نقشه‌ی تفرقه‌افکنانه‌اش است.

This couplet marks a pivotal moment in the story of the Christian vizier who feigned a spiritual crisis to destroy a Christian kingdom from within. Having successfully drawn a massive following, he now executes the final stage of his plan: faking a divine command to enter absolute seclusion.

By declaring that he no longer has "license for speech" (dastūrī-ye goftār), the vizier elevates his silence from a personal choice to a sacred obligation, supposedly mandated by Jesus himself (as claimed in the preceding verses). This act transforms him from an accessible teacher into an enigmatic, silent authority, whose absence will paradoxically amplify his followers' devotion and create the conditions for the schism he intends to cause.

The repetition of "henceforth" (baʿd azīn) emphasizes the finality of this decision. He is not merely taking a break; he is severing all verbal communication with the world, framing it as a spiritual ascent that leaves worldly conversation behind. This feigned withdrawal into silence is the strategic core of his deception, setting the stage for the tragic fragmentation of the community he built.