M2:1236 — تو که می‌گویی که فردا این بدان / که به هر روزی که می‌آید زمان

이 구절은 길 한가운데 가시나무를 심어놓고는 “내일 뽑겠다”며 계속 미루는 한 남자에 대한 이야기의 일부입니다. 루미는 이 이야기를 통해 악한 습관이나 내면의 결점을 가시나무에 비유합니다. 이 구절은 그 남자, 그리고 독자에게 직접 말을 건네는 부분입니다.

“내일”이라고 말하는 것은 단순한 시간의 지연이 아닙니다. 매일이 지나갈수록, 그 ‘가시나무’(나쁜 습관, 악한 성품)는 더욱 뿌리 깊고 강해집니다. 반면에 그것을 뽑아야 할 ‘사람’(우리 자신)은 나이가 들고 의지력이 약해집니다. 따라서 미루는 행위는 문제를 해결하는 것이 아니라, 오히려 문제를 키우고 자신을 약화시키는 이중의 손실을 초래합니다.

결국 이 구절은 영적, 윤리적 게으름에 대한 강력한 경고입니다. 자기 수양과 내면의 정화는 ‘지금 당장’ 시작해야 할 시급한 과제이며, 하루라도 미루면 그만큼 더 어려워진다는 것이 루미가 전하고자 하는 핵심 메시지입니다.

Este pareado es el punto de inflexión en el diálogo entre el gobernador y el hombre que plantó un espino en medio del camino. El hombre ha estado posponiendo la tarea de arrancarlo, diciendo siempre «mañana» (fardā). El gobernador le advierte aquí que su lógica es errónea.

El verso funciona como una premisa que se completa en los versos siguientes (M2:1237-1240). Rumi interrumpe la frase a propósito para crear suspense y enfatizar la consecuencia inevitable del paso del tiempo: con cada día que pasa, el espino (que representa un mal hábito o un vicio) se hace más fuerte y joven, mientras que la persona que debe arrancarlo (el «arrancador», khār-kan) se vuelve más vieja, débil y desvalida. La procrastinación no solo retrasa la solución, sino que activamente fortalece el problema y debilita a quien debe resolverlo.

En el contexto sufí, esta parábola es una alegoría de la lucha del alma contra el ego (nafs) y los malos rasgos de carácter (khūy-e bad). Posponer el arrepentimiento y la autodisciplina es una trampa peligrosa, porque el vicio echa raíces más profundas con el tiempo, mientras que nuestra voluntad y nuestra fuerza vital disminuyen con la edad. La advertencia es urgente: la transformación espiritual debe acometerse ahora, antes de que la tarea se vuelva imposible.

این بیت بخشی از گفتگوی یک حاکم با مردی است که بوته خاری در راه مردم کاشته و کندن آن را مدام به فردا موکول می‌کند. حاکم به او هشدار می‌دهد که این «فردا گفتن» یک دام بزرگ است.

مولانا با این بیت، یک اصل روانشناختی و معنوی مهم را بیان می‌کند: هر روز که می‌گذرد، دو اتفاق همزمان رخ می‌دهد. از یک سو، آن «خاربن» که نماد یک عادت بد، یک گناه یا یک وظیفه‌ی انجام‌نشده است، ریشه‌دارتر، قوی‌تر و تنومندتر می‌شود. از سوی دیگر، فردی که باید آن را از ریشه برکند (یعنی خود ما)، پیرتر، ضعیف‌تر و ناتوان‌تر می‌گردد. بنابراین، به تعویق انداختن کار فقط شرایط را بدتر می‌کند.

در نگاه عرفانی، این «خاربن» همان نفس اماره و خوهای زشت انسان است. هرچه انسان در اصلاح و تهذیب نفس امروز و فردا کند، این خوهای بد در وجودش مستحکم‌تر می‌شوند و کندنشان در پیری و سستی ناممکن یا بسیار دشوار خواهد بود. پیام اصلی بیت، ضرورت اقدام فوری و غنیمت شمردن «امروز» برای اصلاح خود است.