M2:1794 — هان و هان گر حمد گویی گر سپاس / همچو نافرجام آن چوپان شناس

این بیت در ادامه‌ی داستان موسی و چوپان و پس از عتاب خداوند به موسی آمده است. خداوند به موسی، که نماد عقل و شریعت است، هشدار می‌دهد که گمان نکند ستایش او برتر از ستایش آن چوپانِ عاشق است. کلمه‌ی «نافرجام» در اینجا به معنای «خام، بی‌نتیجه و ناقص» است.

مولانا می‌گوید: ای موسی، آگاه باش! هر حمد و سپاسی که تو با آداب و کلمات صحیح بر زبان می‌آوری، در نهایت، در مقایسه با حقیقت بی‌نهایت خداوند، همچون همان حرف‌های به ظاهر بی‌ادبانه‌ی چوپان، نارسا و ناکامل است. اگرچه ستایش تو از نظر صورت و ظاهر برتر از کلام چوپان است، اما هر دو «نسبت به حق» ناقص (ابتر) هستند. همان‌طور که در بیت بعدی می‌آید: «حمد تو نسبت بدان گر بهترست / لیک آن نسبت به حق هم ابترست».

نکته‌ی عرفانی این است که زبان بشر، هر قدر هم که فصیح باشد، برای توصیف ذات نامتناهی خداوند قاصر است. بنابراین، خداوند به ارزش و صدق باطنی ستایش‌ها می‌نگرد، نه فقط به صورت ظاهری آن‌ها. این بیت یک درس عمیق در فروتنی و شکستن غرور معرفتی است؛ هیچ‌کس، حتی پیامبری چون موسی، نباید عبادت خود را کامل و عبادت دیگری را به دلیل سادگی‌اش پست بشمارد.