M2:765 — کارگه چون جای روشن‌دیدگیست / پس برون کارگه پوشیدگیست

این بیت نتیجه‌گیری و تأکیدی بر ابیات پیشین است. مولانا پیش از این، «کارگاه» را با «عدم» (جهان غیب و معنا) یکی دانسته بود؛ جایی که می‌توان «صانع» (خداوند) و «صنع» (آفرینش) را با هم و بدون واسطه مشاهده کرد.

در اینجا، او این کارگاه را «جای روشن‌دیدگی» می‌نامد. «روشن‌دیدگی» به معنای بصیرت و شهود مستقیم حقیقت است، نه دیدن ظاهری با چشم سر. بنابراین، برای درک حقیقت هستی و دیدن دست خداوند در کار آفرینش، باید به این کارگاه معنوی وارد شد. این ورود، مستلزم عبور از جهان مادی و ظواهر و پا گذاشتن به قلمرو نیستی و فناست.

در مقابل، «بیرون کارگاه» نماد جهان هستی مادی و محسوس است. کسی که در این جهان بیرونی باقی بماند و تنها به ظواهر دل ببندد، از دیدن حقیقتِ پنهان در پس پردهٔ پدیده‌ها محروم می‌ماند. برای او، صانع و حقیقتِ کار او همواره در «پوشیدگی» و حجاب باقی خواهد ماند. مثال بارز این کوردلی، فرعون است که در ابیات بعدی به آن اشاره می‌شود. او چون در «هستی» خود غرق بود، از دیدن کارگاه خداوند کور بود و نمی‌توانست موسی را که در خانه‌اش پرورش می‌یافت، ببیند.