M2:768 — خود قضا بر سبلت آن حیله‌مند / زیر لب می‌کرد هر دم ریش‌خند

این بیت در ادامه‌ی داستان فرعون است که می‌خواست با کشتن نوزادان بنی‌اسرائیل، از به دنیا آمدن حضرت موسی و تحقق یافتن تقدیر الهی جلوگیری کند. مولانا تصویری بسیار گویا و انسانی از «قضا» یا همان سرنوشت حتمی الهی ارائه می‌دهد. قضا همچون شخصی آگاه، با دیدن نقشه‌های زیرکانه‌ی فرعون، نه تنها نگران نمی‌شود، بلکه با آرامش و اطمینان، به غرور و تکبر او («سبلت» نماد غرور مردانه است) ریشخند می‌زند.

این «ریشخند زدنِ زیر لبی» نشان می‌دهد که مقاومت در برابر اراده‌ی خداوند چقدر پوچ و خنده‌دار است. فرعون گمان می‌کند با تدبیر خود می‌تواند بر حکم ازلی پیروز شود، غافل از آنکه تمام اعمال او خود جزئی از همان نقشه‌ی بزرگ‌تری است که به نابودی‌اش ختم می‌شود. در واقع، همان کودکی که برای کشتنش هزاران نوزاد را قربانی کرد (موسی)، در خانه‌ی خود او پرورش می‌یابد. این بیت، تقابل میان حیله‌گری محدود بشری و تدبیر فراگیر الهی را به تصویر می‌کشد و به خواننده یادآوری می‌کند که تسلیم در برابر خواست حق، تنها راه خردمندانه است.