M4:2632 — آب تتماجش دهد کین را بگیر / گر نمی‌خواهی که نوشی زان فطیر

این بیت اوج درماندگی و خشم پیرزن نادان را در مقابل باز شکاری پادشاه نشان می‌دهد. پیرزن از روی محبت جاهلانه، بال و چنگال باز را که ابزار اصلی زندگی و شکارش است، چیده و حالا تلاش دارد به او «تتماج» (نوعی آش رشته) بخوراند. باز، که طبعش با چنین غذایی سازگار نیست، از خوردن امتناع می‌کند.

پیرزن این رفتار طبیعی باز را حمل بر تکبر و ناسپاسی می‌کند. در بیت قبلی او را سرزنش کرده که لیاقت نعمت را ندارد. حالا در این بیت، با عصبانیت کاسهٔ آب آش را پیش روی باز می‌گذارد و با طعنه می‌گوید: «اگر آن غذای اصلی (فطیر) را نمی‌خوری، بیا این آبش را بگیر و بنوش!» کلمهٔ «فطیر» در اینجا به خود آش یا بخش جامد آن اشاره دارد و انتخاب این کلمه، بی‌خبری پیرزن را بیشتر نشان می‌دهد، زیرا فطیر غذای مناسبی برای باز نیست.

این صحنه نمادی از رابطهٔ میان یک روح بلند (عارف یا سالک) و دنیای مادی یا افراد ناآگاه است. دنیا و اهل آن تلاش می‌کنند روح‌های بزرگ را با لذت‌ها و ارزش‌های پست خودشان «اهلی» کنند و وقتی آن روح به اقتضای طبیعت والای خود این‌ها را نمی‌پذیرد، او را به غرور و انزوا متهم می‌کنند. این «مهر جاهلانه» در نهایت به خشونت می‌انجامد، همانطور که در بیت‌های بعدی پیرزن از شدت خشم، همین آب داغ را بر سر باز می‌ریزد.