M5:1408 — نعمت از دنیا خورد عاقل نه غم / جاهلان محروم مانده در ندم

این بیت در بطن داستان کنیزک و خاتون، یک اصل کلی را بیان می‌کند. خاتون، نماد انسان جاهل و مقلد است که فقط ظاهر لذت (دانه‌ای که مرغ می‌بیند) را می‌بیند و از خطر پنهان در آن (دام) بی‌خبر است. او با تقلیدی کورکورانه و دانشی ناقص، خود را به هلاکت می‌اندازد و در نهایت، هم از لذت محروم می‌شود و هم جانش را از دست می‌دهد و تنها پشیمانی برایش می‌ماند.

در مقابل، «عاقل» که در داستان همان کنیزک است، کسی است که به «علم کامل» مجهز است. او می‌داند که چگونه از یک موقعیت بالقوه خطرناک، لذتی کنترل‌شده و ایمن بسازد (استفاده از کدو). بنابراین، او از نعمت دنیا بهره‌مند می‌شود، بی‌آنکه دچار غم و هلاکت شود. این تمثیل مولاناست برای نشان دادن تفاوت میان معرفت کامل و دانش سطحی. خردمند با قناعت و علم، مرزها را می‌شناسد و از زندگی لذت می‌برد (کلوا... و لا تسرفوا)، اما جاهل به دلیل حرص و بی‌بصیرتی، خود را در دامی می‌اندازد که پایانش حسرت (ندم) و نابودی است.