Leggi Libro 6 Il biasimo delle usanze obsolete che impediscono il gusto della fede e sono indice di debolezza di sincerità, e che sono briganti per centomila stolti, così come erano briganti per quel che era effeminato e non osava passare e l'effeminato chiese al pastore: 'Questo tuo gregge mi nuoce in modo strano'. Disse: 'O uomo, e c'è in te una vena di mascolinità, tutti ti sono sacrificati, e se sei effeminato, ognuno di loro è un drago per te'. C'è un altro effeminato che, quando vede il gregge, subito torna indietro e non osa chiedere, temendo che se chiedesse, il gregge gli si avventerebbe addosso e lo morderebbe. Distico 207

M6:207 — در نبی بشنو بیانش از خدا / آیت اشفقن ان یحملنها

در نبی بشنو بیانش از خداآیت اشفقن ان یحملنها
✦ Renderizza questo beyt in Italiano

M6:207

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — dalle sue lezioni registrate sul Masnavi

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: در پیامبر بشنو این بیان را از خدا، آنجا که در آیه می‌گوید: «از حمل آن امانت ترسیدند.» معنا: مولانا در این بیت، به آیهٔ قرآن (احزاب: ۷۲) اشاره می‌کند که در آن آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها از پذیرش امانت الهی سر باز زدند و ترسیدند، امانتی که او آن را اختیار و ارادهٔ آدمی تفسیر می‌کند.

شرح

حرف مولانا در اینجا واقعاً سنگین است و عمق خاص خود را دارد. در بیت‌های پیشین و اینجا، او به صراحت درخواست می‌کند که خداوند این اختیار و اراده را از او بازستاند. می‌دانید، این به هیچ وجه با رویکرد کسانی چون اقبال لاهوری که بر تقویت اراده و اختیار تأکید دارند، سازگار نیست. بلکه مولانا در مقام استغاثه، تقریباً به همان راهی می‌رود که برخی از صوفیه افراطی می‌خواستند: یعنی چون فرشتگان شوند که نیکند اما مختار نیستند. او این اختیار را نه یک موهبت که یک جان کندن می‌شمارد.

او می‌گوید این عالم، تمام کائنات غیر از انسان، همگی از اختیار فرار می‌کنند؛ چرا که اختیار همان چیزی است که می‌تواند شما را به انتخاب‌های بد بکشاند. و آن آیهٔ قرآن که خداوند در آن فرمود ما امانت را به آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه کردیم، اما آن‌ها از پذیرش آن سرباز زدند و ترسیدند، و انسان آن را بر دوش گرفت — مولانا این امانت را «اختیار» و «قدرت انتخاب» تفسیر می‌کند. انسان ندانست که با پذیرش این امانت، خود را در چه چاه ویلی می‌افکند، ندانست که با این انتخاب‌گری گاهی ممکن است دچار سوء انتخاب شود و این دو راههٔ تردد چه عذابی به همراه خواهد داشت.

اختیار، اگرچه مسیرش در نهایت به تو می‌رسد، اما این جان کندن است. «این دو ره گرچه به جز تو عزم نیست / لیک هرگز رزم همچون بزم نیست.» جنگیدن با نفس و انتخاب‌هایش هرگز چون بزم رقص و وصال نخواهد بود. مولانا به صراحت از خداوند می‌خواهد که «جذب یک راهه صراط المستقیم» را به او ارزانی دارد، که در آن دیگر این تردد و چالش اختیار وجود ندارد. این، طلب رهایی از بار سنگین تصمیم و انتخاب است و بازگشت به بی‌خودیِ شیرین، به مقامی که تنها جذبهٔ حق باقی است و ارادهٔ بشری در آن محو می‌شود. این نه جبر، که نهایت تسلیم به جبروت الهی است.

نکات کلیدی

  • مولانا در این بیت و بیت‌های مرتبط، با تضرع از خداوند می‌خواهد که بار سنگین اختیار را از او بازستاند.
  • او امانت الهی مذکور در قرآن (احزاب: ۷۲) را اختیار تفسیر می‌کند و می‌گوید آسمان و زمین از حمل آن ترسیدند، در حالی که انسان آن را پذیرفت.
  • این نگاه مولانا در تضاد با دیدگاه‌هایی چون اقبال لاهوری است که بر تقویت اراده تأکید دارند؛ مولانا به نوعی رهایی از انتخاب و بازگشت به بی‌اختیاری فرشتگان را می‌جوید.
  • اختیار برای مولانا «جان کندن» و عامل تردّد و رزم است، در حالی که آرزوی او «جذب یک راهه صراط المستقیم» و مقام بی‌اختیاری و وصال است.
  • این بیت نشانگر اوج بیزاری عارفانه از بار مسئولیت انتخاب و تمایل به محو شدن در اراده الهی است.

Sources: d6-s05 · 25:55:00 d6-s05 · 26:28:00

به زبانِ تو — La tua lingua · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.