Leggi Libro 6 La storia di quel re che fece testamento ai suoi tre figli, dicendo loro: 'Durante questo viaggio nei miei domini, disponete così in quel luogo e nominate così i deputati in quell'altro, ma per amor di Dio, non andate in quella fortezza e non avvicinatevi ad essa'. Distico 3584

M6:3584 — از ره پنهان ز عینین پسر / می‌کشید آبی نخیل آن پدر

از ره پنهان ز عینین پسرمی‌کشید آبی نخیل آن پدر
✦ Renderizza questo beyt in Italiano

M6:3584

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — dalle sue lezioni registrate sul Masnavi

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: از راهی پنهان، از دو چشم پسرش، آن پدر (که همچون نخلی بود) آب می‌نوشید (و تغذیه می‌شد). معنا: این بیت بیان می‌کند که چگونه یک پدر به شکلی غیرمادی، صرفاً از طریق مشاهدهٔ پسرش و ارتباط چشمی با او، نیروی حیاتی و تغذیه روحی کسب می‌کرد.

شرح

مولانا در این بیت، تصویری ژرف از تغذیهٔ غیرمادی و روحانی به ما عرضه می‌کند. او پدر را به نخلی بلندقامت و پربار تشبیه می‌کند که میوه‌های شیرین رطب می‌دهد. اما سؤال اینجاست: این نخل از کجا تغذیه می‌کند؟ از خاک؟ از آب‌های زیرین؟ نه، پاسخ مولانا خیره‌کننده است: «از ره پنهان ز عینین پسر، می‌کشید آبی نخیل آن پدر.»

این نخل (پدر) از دو چشم پسرش آب می‌نوشید، یعنی همین که نگاه پدر به پسر و نگاه پسر به پدر می‌افتاد، این تبادل نگاه، برای پدر غذا می‌شد و او را بارور می‌ساخت. این تنها یک وصف شاعرانه از شادی پدری نیست؛ هرچند که بی‌شک دیدن فرزند برومند یکی از نادرترین شادی‌های این عالم است و غذای روحی عظیمی به آدمی می‌بخشد. اما مولانا به نکته‌ای عمیق‌تر اشاره می‌کند.

من می‌خواهم تأکید کنم که این تعبیر، ورای عواطف سادهٔ انسانی است. مولانا در اینجا به ما یادآور می‌شود که تغذیه همواره شکلی مادی، ملموس و ظاهری ندارد. قرار نیست هر گاه سخن از «غذا» و «تغذیه» به میان می‌آید، ما به دنبال لقمه‌های حجیم و محسوس باشیم. گاهی اوقات، یک «دیدن» یا یک «نگاه»، خودِ غذاست و مایهٔ بقا و باروری می‌شود.

این مفهوم در جای دیگری از مثنوی با وضوح بیشتری تبیین شده است. مولانا در دفتر سوم، دربارهٔ تغذیهٔ فرشتگان و ابدال حق می‌گوید:

قوت جبریل از مطبخ نبود بود از دیدار خلاق ودود

جبرییل، آن فرشتهٔ پرقوت که در قرآن و روایات از قدرت عظیم او سخن رفته، آیا از طعام و طبق تغذیه می‌کرد؟ نه، «بود از دیدار خلاق ودود.» صرف یک «رؤیت» و «دیدار» خداوند برای او قوت و توان می‌آورد. ابدال حق نیز «هم ز حق دان، نه ز طعام و ز طبق» تغذیه می‌کنند. بنابراین، آنچه در این بیت دربارهٔ پدر و پسر می‌بینیم، مصداقی انسانی از یک قانون عام‌تر در جهان‌بینی مولاناست: تغذیه می‌تواند کاملاً غیرمادی، از جنس دیدار، ادراک و ارتباط روحی باشد. این همان معنای عمیق‌تری است که مولانا می‌خواهد از این حکایت برای ما بگشاید.

نکات کلیدی

  • تغذیه همیشه شکل مادی و ملموس ندارد؛ گاهی یک دیدن یا نگاه خودِ غذاست.
  • پدر به نخلی تشبیه شده که از طریق ارتباط چشمی با پسرش بارور و سیراب می‌شود.
  • این حکایت، مصداقی انسانی از یک قانون عام‌تر در جهان‌بینی مولاناست: تغذیهٔ غیرمادی.
  • مفهوم گستردهٔ «قوت» در مثنوی که شامل دیدار الهی برای فرشتگان و ابدال حق نیز می‌شود.
  • ارزش ارتباطات عمیق روحی و عاطفی به عنوان منبع حیاتی.

Sources: d6-s79 · 18:55:25 d6-s79 · 19:45:15

به زبانِ تو — La tua lingua · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.