Leggi Libro 6 La storia di Imru' al-Qays, che era un re arabo, di grande bellezza, il Giuseppe del suo tempo. E le donne arabe, come Zuleikha, morivano d'amore per lui. Ed era un poeta che diceva: 'Fermatevi, piangiamo ricordando l'amata e la dimora'. Mentre tutte le donne lo cercavano con tutto il cuore, che meraviglia, per cosa era la sua poesia e il suo lamento? Forse sapeva che erano tutte rappresentazioni di una forma che avevano dipinto sulle tavole della terra. Alla fine, Imru' al-Qays si ritrovò in una condizione in cui, a mezzanotte, fuggì dal suo regno e dai suoi figli, si nascose in un saio e andò da una regione all'altra, alla ricerca di colui che è al di là di ogni regione: 'Egli sceglie con la Sua misericordia chi vuole', ecc. Distico 4044

M6:4044 — روز او و روزی عاشق هم او / دل همو دلسوزی عاشق هم او

روز او و روزی عاشق هم اودل همو دلسوزی عاشق هم او
✦ Renderizza questo beyt in Italiano

M6:4044

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — dalle sue lezioni registrate sul Masnavi

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: روز عاشق و روزی او، هر دو اوست؛ دل او و دل‌سوزی او، باز هم اوست.

معنا: برای عاشق حقیقی، معشوق چنان در تار و پود هستی او تنیده است که زمان (روز)، نیازهای مادی (روزی)، مرکز وجود (دل)، و حتی دردهای عاطفی او (دل‌سوزی) همگی از معشوق سرچشمه می‌گیرند و به او بازمی‌گردند.

شرح

این بیت، کانون و عصارهٔ بینش توحیدی مولانا در ساحت عشق است؛ آنجا که معشوق مطلق، همهٔ هستی و نیستی عاشق را در بر می‌گیرد. ما در اینجا با وضعیتی روبرو هستیم که مرز میان عاشق و معشوق چنان رقیق می‌شود که هرچه به عاشق نسبت داده می‌شود، در حقیقت تجلی و ظهور معشوق است.

«روز او و روزی عاشق هم او»: برای عاشق، دیگر زمان معنای تقویمی و عادی ندارد؛ روز او نه با طلوع و غروب خورشید، که با حضور یا غیبت معشوق تعریف می‌شود. روز، عین معشوق است. و شگفت‌تر از آن، «روزی» عاشق نیز همان اوست. این نه تنها به معنای بی‌نیازی از اسباب ظاهری است، بلکه به این معناست که خودِ معشوق، کفایت‌بخش تمامی نیازهای وجودی و جسمانی عاشق است. این همان حال زلیخا بود که به نام یوسف، سیر می‌شد و گرما می‌یافت و سردی‌ها از او رخت برمی‌بست؛ نام معشوق، خود غذایی سیراب‌کننده و لباسی گرمابخش بود. هر آنچه به حیات جسم و جان عاشق مدد می‌رساند، در حقیقت فیض مستقیم معشوق است.

«دل همو، دل‌سوزی عاشق هم او»: در اینجا مولانا به عمق وجود عاشق می‌رود؛ دل عاشق، که می‌پنداریم مرکز احساس و هویت اوست، در واقع خودِ معشوق است. سنایی چه نیکو فرموده: «ده بود آن نه دل که اندر وی گاو و خر گنجد و ضیاع و عقار.» دلی که جولانگاه اغیار و تعلقات دنیوی است، دل نیست؛ طویله‌ای است، گاراژی است. دل واقعی، آنجاست که دلبر در آن فرود آید و تنها او را در خود جای دهد. چنین دلی باید از هر شریک و رقیبی پاک باشد، چرا که جایگاه نزول خداوند است. پس اگر دل عاشق، «او»ست، یعنی معشوق مرکز و حقیقت خودِ دل است. و از آن لطیف‌تر، «دل‌سوزی عاشق هم او». آن سوز و گدازی که در دل عاشق پدید می‌آید، آن غم و اندوهی که از فراق یا حتی از شوق وصل بر او مستولی می‌شود، آن دلسوزی و شفقت بر بندگان، همگی از معشوق است. دل عاشق برای معشوق می‌سوزد، نه برای چیز دیگری؛ در این ساحت، هیچ چیز دیگر اهمیت ندارد و همه چیز در برابر معشوق بی‌رنگ می‌شود.

این بینش، تجسمی‌ست از توحید افعالی که در آن، هر فعل و هر حالتی به معشوق مطلق بازمی‌گردد. عارف حقیقی، مانند ماهی است که در آب غوطه‌ور است. ماهیان همه هستی‌شان از آب است – نان و آب و جامه و دارو و خوابشان – اما شاید مفهومی از آب در ذهن نداشته باشند. با این حال، وجودشان عین اتکا و اتصال به آب است. عارف نیز چنین است؛ غرق در خداست، از خدا نفس می‌کشد، حتی اگر نتواند او را با مفاهیم فلسفی تعریف کند. یا همچون طفلی که جز شیر مادر چیزی نمی‌شناسد و وجودش عین پیوند با آن است؛ نه به واسطهٔ فکر و تدبیر، بلکه به صرافت طبع و وجود. در این مقام، حجاب‌ها برداشته می‌شود و آدمی خود را در حضور موجود بزرگ‌تری احساس می‌کند، چنان که گویی در کعبه است و به هر سو که رو کند، رو به قبله است؛ زیرا همه چیز بوی خدا می‌دهد و هیچ واسطه‌ای میان او و حق نمی‌شود.

این جهان، به تعبیر مولانا، نقاب و دستکشی‌ست که روی چهرهٔ حضرت حق کشیده شده است. عاشق واصل، این نقاب و دستکش را می‌درد، سوراخ می‌کند و دست پشت آن را، و معنای پنهان در پس صورت را می‌بیند. او در پس این کثرت‌ها، وحدتی یگانه را مشاهده می‌کند؛ همه‌جا یک نفر نشسته و کار می‌کند. این بیت در نهایت، تصویری از محو شدن و فنای عاشق در معشوق ارائه می‌دهد، جایی که دیگر اثری از «من» عاشق باقی نمی‌ماند و هر چه هست، «او»ست.

نکات کلیدی

  • برای عاشق، معشوق نه تنها موضوع عشق، بلکه جوهر و تمامیت هستی اوست.
  • زمان (روز) و روزی (معیشت) عاشق، از حضور و فیض معشوق تعیین می‌شود.
  • دل حقیقی، مکانی است که معشوق در آن سکونت دارد و باید از هر «اغیار»ی پاک شود.
  • درد و سوز عاشق (دلسوزی) نیز تجلی معشوق است و برای هیچ چیز دیگری نیست.
  • این بیت توحید افعالی را نشان می‌دهد که هرچه در وجود عاشق است، ظهور معشوق است.
  • عارف، همچون ماهی در آب یا طفل در پی شیر، در معشوق غرق است، نه با فهم ذهنی، بلکه با کل وجود.

Sources: d6-s88 · 45:10 d6-s88 · 47:56 d6-s88 · 51:05 d6-s88 · 58:52 d6-s88 · 59:16 d6-s88 · 1:00:12 d6-s88 · 1:06:04 d6-s88 · 1:29:54 d6-s88 · 1:44:00 d6-s90 · 00:47

به زبانِ تو — La tua lingua · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.