Divan di Shams› Ghazal 1002› Distico 5 ← precedente · successivo →

Divan di Shams · غزل شمارهٔ ۱۰۰۲

  1. گفتم ای چه چه شد آن ظلمتت گفت که خورشید به من بنگرید

G1002:5

La tua lingua

Nessuna traduzione ancora nella tua lingua — viene creata per l'intero ghazal:

Commento a questo distico

Non ancora scritto — una lettura attenta di questo distico nel suo ghazal:

Il ghazal completo ↗

  1. 1 چونک کمند تو دلم را کشید·یوسفم از چاه به صحرا دوید
  2. 2 آنک چو یوسف به چهم درفکند·باز به فریادم هم او رسید
  3. 3 چون رسن لطف در این چه فکند·چنبره دل گل و نسرین دمید
  4. 4 قیصر از آن قصر به چه میل کرد·چه چو بهشتی شد و قصر مشید
  5. 5 گفتم ای چه چه شد آن ظلمتت·گفت که خورشید به من بنگرید
  6. 6 هر که فسردست کنون گرم شد·جمره عشقت بگدازد جلید
  7. 7 قیصر رومست که بر زنگ زد·اوست که ترسابچه خواندش فرید
  8. 8 پرتو دل بود که زد بر سعیر·پر شد و بشکافت که هل من مزید
  9. 9 دوزخ گفتش که مرا جان ببخش·تا بخورم هرک ز یزدان برید
  10. 10 برگذر از آتش ای بحر لطف·ور نه بمردم تبشم بفسرید
  11. 11 گفت که ای آتش قوم مرا·زود به من ده که خداشان گزید
  12. 12 جمله یکایک به کف او سپرد·گفت که نار تو ز نورم رهید
  13. 13 تافت ز تبریز رخ شمس دین·شمس بود نور جهان را کلید

ganjoor: sh1002 · public domain