بخش ۱۵۵ - تمثیل تن آدمی به مهمان‌خانه و اندیشه‌های مختلف به مهمانان مختلف عارف در رضا بدان اندیشه‌های غم و شادی چون شخص مهمان‌دوست غریب‌نواز خلیل‌وار کی در خلیل باکرام ضیف پیوسته باز بود بر کافر و مؤمن و امین و خاین و با همه مهمانان روی تازه داشتی

La metafora del corpo umano come una locanda e dei pensieri diversi come ospiti diversi. Il mistico accetta quei pensieri di dolore e gioia come un ospite cordiale, accogliente e magnanimo, come Abramo che aveva sempre la porta aperta ai suoi ospiti, sia essi miscredenti o credenti, onesti o traditori, e trattava tutti gli ospiti con un volto fresco.