読む 巻 6 酔ったトルコのアミールが夜明けに歌手を招き、ハディース「神にはアウリヤーのために用意した飲み物があり、彼らが飲むと酔い、酔うと善くなる…ハディースの終わりまで」の解釈。酒は秘密の樽の中で泡立つ。それは、そこから飲む者が独身だからである。神は言われた。「善人たちは飲むであろう」。お前が飲む酒はハラーム(禁じられたもの)である。我々はハラール(許されたもの)以外は飲まない。「努力せよ、無から有となり、神の酒に酔いしれよ」。 対句 648

M6:648 — اشتباهی هست لفظی در بیان / لیک خود کو آسمان تا ریسمان

اشتباهی هست لفظی در بیانلیک خود کو آسمان تا ریسمان
✦ このベイトを日本語でレンダリング

M6:648

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 彼のマスナヴィに関する講演の録音から

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: در بیان، شباهتی لفظی هست، اما ببینید آسمان کجا و ریسمان کجا!

شرح

این بیت در میانهٔ بحث از «مستی» و «شراب» می‌آید و نقطهٔ عطفی کلیدی است. مولانا می‌گوید در عالم معنا، دو نوع مستی داریم: مستی‌ای که از «شراب حق» پدید می‌آید و آدمی را به سوی «مطرب جان» و ساقی ازلی می‌کشاند، و مستی‌ای که از «شراب تن» برخاسته و با لذات دنیوی و مطربان جسمانی همراه است. هر دو تجربه نام «مستی» دارند، و اینجاست که مولانا هشدار می‌دهد: «اشتباهی هست لفظی در بیان». این «اشتباهی» به معنای خطا و غلط‌گویی نیست، بلکه به معنای «شباهت» است؛ شباهتی که می‌تواند به خطا بینجامد. وقتی امری بر ما «مشتبه» می‌شود، به این دلیل است که دو چیز شباهت‌هایی به هم دارند و ما یکی را به جای دیگری می‌گیریم – همچون واژهٔ انگلیسی «mistake» که از «miss-take» آمده، یعنی چیزی را اشتباه برداشتن.

مولانا این مفهوم را با مثالی روشن می‌کند: داستان دو وزیر که هر دو «حسن» نام داشتند. یکی سخی و کریم بود و دیگری بخیل و ناخلف. آنکه به گمان پاداش نزد وزیر دوم رفت، در دام شباهت لفظی نام افتاد و جز مأیوسی نصیبش نشد. همین است معنای «شتان این حسن تا آن حسن». تفاوت‌ها تا آنجاست که از «آسمان تا ریسمان» فاصله دارند. این همان «اشتراک لفظ» است که به قول مولانا «دائم رهزن است»؛ راهزنی که به سبب شباهت ظاهری کلمات، ما را از رسیدن به حقیقت بازمی‌دارد. برای مثال، واژهٔ «سکولار» را در نظر بگیرید که در زبان امروز ما معانی متفاوتی دارد و بسیاری از مناقشات بی‌حاصل، ناشی از همین سوءتفاهم‌ها و عدم تفکیک معانی پنهان در پشت یک لفظ واحد است.

مولانا این آموزه را به جان و تن انسان نیز بسط می‌دهد. او می‌گوید «جسم‌ها چون کوزه‌های بسته‌سر» هستند؛ یعنی ظاهر و صورت انسان‌ها به هم شبیه است، اما «تا که در هر کوزه چه بود آن نگر». یک کوزه ممکن است پر از «آب حیات» باشد و دیگری پر از «زهر ممات». اگر «دیدهٔ تن»، یعنی چشم ظاهر‌بین ما، فقط به کوزه و ظاهر بنگرد، گمراه می‌شویم؛ اما «دیدهٔ جان»، که به مظروف و باطن نظر می‌کند، حقیقت را می‌یابد. بنابراین، وظیفهٔ سالک آن است که از ظواهر الفاظ و اجسام عبور کند و به معانی و جان‌ها برسد، چرا که معنا در درون جان مانند جان است و لفظ در بیرون مانند جسم. این تمایز بنیادین، ما را از خطای «اشتباه لفظی» در درک جهان و انسان‌ها بازمی‌دارد و راه را برای وصول به حقایق اصیل می‌گشاید.

نکات کلیدی

  • شباهت‌های لفظی می‌توانند بسیار گمراه‌کننده باشند و تفاوت‌های ماهوی را پنهان کنند.
  • درک حقیقی مستلزم عبور از ظاهر و تمایز قائل شدن میان مفاهیم، حتی اگر واژگان یکسان باشند.
  • «اشتباهی» در اینجا به معنای «شباهت» است که به خطا می‌انجامد، نه صرفاً غلط‌گویی.
  • چشم تن به ظاهر می‌نگرد و دچار فریب می‌شود، اما چشم جان به باطن و مظروف توجه دارد.
  • «اشتراک لفظ» یک «راهزن» همیشگی در مسیر فهم و معرفت است که باید از آن حذر کرد.
  • بصیرت باطنی، توانایی تشخیص «آسمان از ریسمان» را در پس شباهت‌های ظاهری فراهم می‌آورد.

Sources: d6-s15 · 00:27:24 d6-s15 · 00:30:16 d6-s15 · 00:31:00 d6-s15 · 00:32:00 d6-s15 · 00:33:00 d6-s15 · 00:34:00 d6-s15 · 00:35:00 d6-s15 · 00:37:07 d6-s15 · 00:40:00

به زبانِ تو — あなたの言語 · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.