M1:2929 — وانک سر تا پا گُل‌ست و سوسن‌ست / پس بهار او را دو چشم روشن است

در این بخش، مولانا انسان‌ها را به دو گروه تشبیه می‌کند: آنان که همچون «خار» هستند و آنان که مانند «گل و سوسن» هستند. «بهار» در اینجا نماد زمانی است که حقیقت‌ها آشکار می‌شوند، مانند روز قیامت (که در بیت ۲۹۲۵ به آن اشاره شده) یا هر موقعیت دیگری که در آن، باطن افراد نمایان می‌گردد.

فردی که مانند خار، زشت و بی‌محتواست، از آمدن بهار بیزار است، زیرا بهار راز او را فاش می‌کند و او را رسوا می‌سازد. چنین فردی «خزان» را دوست دارد تا در میان خشکی و بی‌رنگی عمومی، زشتی‌اش پنهان بماند.

اما این بیت درباره‌ی نقطه‌ی مقابل آن است: انسانی که وجودش پاک، زیبا و معنوی است، از «سر تا پا» گل و سوسن است. چنین شخصی نه تنها از آمدن بهار و آشکار شدن حقیقت نمی‌ترسد، بلکه مشتاق آن است. «بهار» برای او «دو چشم روشن» است، یعنی مایه‌ی سرور، شادمانی و تحقق آرزوهاست. همان‌طور که دیدن عزیزی چشم را روشن می‌کند، تجلی حقیقت نیز روح زیبا را به وجد می‌آورد.