M1:333 — گفت: ای اُستا، مرا طعنه مزن / گفت اُستا: زان دو، یک را دَر شکن

این بیت نقطه اوج تمثیل مرد لوچ (احول) است که مولانا برای توضیح حال آن پادشاه یهودی به کار می‌برد. شاگرد لوچ، که نماد انسانی است که تحت تأثیر امیال و تعصباتش حقیقت را کژ و دوگانه می‌بیند، اصرار استاد بر یکی بودن شیشه را توهین و طعنه به خود تلقی می‌کند. او به جای پذیرش خطای دید خود، استاد را به تمسخر متهم می‌کند. این واکنش، طبیعت نفس انسان را نشان می‌دهد که وقتی با حقیقتِ خلافِ پندارش روبرو می‌شود، به جای خودکاوی، پیام‌آور را مورد حمله قرار می‌دهد.

پاسخ استاد یک راهکار عملی و تجربی است، نه یک بحث نظری. او نمی‌گوید «حق با من است»، بلکه می‌گوید: «بسیار خب، یکی از آن دو را بشکن». این دستور، شاگرد را وادار به کنش می‌کند و این کنش، خودبه‌خود توهم او را از بین خواهد برد. این روش، شیوه‌ی تربیتی عارفانه را نشان می‌دهد که در آن، حقیقت از طریق تجربه و «شکستن» پندارهای ذهنی آشکار می‌شود، نه فقط با استدلال. استاد می‌داند که به محض شکستن آن شیشه‌ی واحد، تصویر دوم نیز که تنها یک بازتاب بود، از چشم شاگرد محو خواهد شد و او به وحدت حقیقت پی خواهد برد.