M1:593 — با تو ما را خاک بهتر از فلک / ای سِماک از تو منوَّر تا سَمَک

این بیت اوج ستایش مریدان از پیر و مرشدشان است. آنها می‌گویند حضور مرشد چنان کیمیاگر است که ارزش‌ها را دگرگون می‌کند. «خاک» که نماد پستی و حقارت است، در پرتو حضور او از «فلک» که نماد بلندی و رفعت است، برتر می‌شود. این یعنی ارزش حقیقی به مکان نیست، بلکه به حضور معنوی راهبر و محبوب است.

در مصرع دوم، مولانا با استفاده از تصویری کیهانی، این معنا را گسترش می‌دهد. او مرشد را به «سِماک» تشبیه می‌کند که ستاره‌ای درخشان و بلند در آسمان است و می‌گوید نور وجود او از بلندترین نقطهٔ آسمان (سماک) تا عمیق‌ترین نقطهٔ زمین (سَمَک) را روشن کرده است. این تشبیه، مرشد را به یک خورشید معنوی تبدیل می‌کند که نور هدایت و معرفتش تمام مراتب وجود، از عالم بالا تا جهان پایین را در بر می‌گیرد و هیچ ذره‌ای از فیض او بی‌نصیب نمی‌ماند.