M2:2630 — بر سر ما دست رحمت می‌نهاد / چشمه‌های لطف از ما می‌گشاد

این بیت بخشی از پاسخ ابلیس به معاویه است. ابلیس در اینجا با حسرتی عمیق، از روزگار نزدیکی و قرب خود به خداوند یاد می‌کند. او رابطه‌اش با خدا را نه یک ارتباط خشک و رسمی، بلکه رابطه‌ای سرشار از مهر و نوازش توصیف می‌کند.

مصراع اول، «بر سر ما دست رحمت می‌نهاد»، تصویری بسیار صمیمی و پدرانه از خداوند ارائه می‌دهد. این حرکت، نماد تأیید، محبت، و حمایت کامل است. ابلیس می‌گوید من زمانی آن‌قدر مقرب بودم که مستقیماً مشمول این لطف خاص الهی بودم.

مصراع دوم، «چشمه‌های لطف از ما می‌گشاد»، این معنا را ژرف‌تر می‌کند. لطف الهی تنها به سوی او سرازیر نمی‌شده، بلکه خداوند او را به مجرا و سرچشمه‌ای برای جاری شدن لطف تبدیل کرده بود. این مقامی بسیار والاست؛ مقامی که در آن، یک مخلوق خود به واسطهٔ فیض الهی، منشأ خیر و برکت برای دیگران می‌شود. ابلیس با یادآوری این گذشتهٔ باشکوه، می‌خواهد بگوید که رانده شدن فعلی او، تمام آن سابقهٔ عشق و رحمت را پاک نمی‌کند و آن مهر اولیه همچنان در جان او ریشه دارد.