M3:1541 — تجربه و تعلیم بیش و کم کند / تا یکی را از یکی اعلم کند

Dit beyt (couplet) is onderdeel van een discussie over de aard van menselijke intelligentie en de oorsprong van verschillen daarin. Rumi verzet zich hier tegen de Mu'tazila (اعتزال), een islamitische theologische school die geloofde dat de menselijke rede (عقل) van nature gelijk is bij iedereen. Volgens hen komen verschillen in wijsheid en kennis voort uit verworvenheden zoals ervaring (تجربه) en onderwijs (تعلیم).

Rumi, in lijn met de soennitische traditie (سُنیان), betoogt dat de basisverschillen in intelligentie al in de oorspronkelijke aanleg (اصل فطرت) liggen. Hij erkent weliswaar dat ervaring en onderwijs een rol spelen in het ontwikkelen of verminderen van kennis, maar dit is voor hem niet de fundamentele oorzaak van de verschillen. De daaropvolgende beyts (M3:1542-1543) illustreren dit door te stellen dat een kind soms een inzicht kan hebben dat een ervaren oudere mist, wat bewijst dat niet alles te herleiden is tot opgedane kennis of levenservaring. De ware wijsheid, zo suggereert Rumi, is een goddelijke gave die dieper zit dan louter verworven kennis.