M5:12 — توٰاندش پوشید هیچ از دیدهها؟ / وز طراوت دادن پوسیدهها؟
M5:12
의미 · به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI
حسادت ورزیدن به وجودی چنین تابناک و حیاتبخش بیهوده است، زیرا نه میتوان نور او را از چشم دیگران پنهان کرد و نه میتوان مانع تأثیر زندگیبخش او شد.
این بیت در ادامهی توصیف «آفتاب کامران» (خورشید پیروز و سعادتمند) آمده است که نمادی از حقیقت الهی، پیامبر یا ولیّ کامل است. مولانا با دو پرسش انکاری، بیهودگی و ناتوانی حسودان را در برابر این حقیقت به تصویر میکشد.
نخست میپرسد: آیا کسی میتواند این خورشید را از دیدهها پنهان کند؟ پاسخ روشن است: خیر. همانطور که نمیتوان جلوی تابش خورشید مادی را گرفت، نمیتوان مانع درخشش و آشکارگی حقیقت معنوی شد. تلاش برای پوشاندن آن، مانند تلاش برای پوشاندن خورشید با یک غربال، کاری عبث است.
دوم میپرسد: آیا کسی میتواند مانع تأثیر حیاتبخش این خورشید شود؟ این خورشید معنوی به «پوسیدهها» طراوت و زندگی دوباره میبخشد. این اشاره به قدرت تحولآفرین و احیاگر حقیقت است که دلهای مرده و جانهای فرسوده را زنده میکند. حسود نه تنها نمیتواند این نور را بپوشاند، بلکه قادر نیست جلوی برکت و اثرگذاری آن را بر دیگران نیز بگیرد. در نتیجه، حسادت او تنها به خودش آسیب میزند و هیچ تأثیری بر آن وجود کامل ندارد.
- تواندش
- میتواند او را
- طراوت دادن
- شادابی و تازگی بخشیدن، زنده کردن
- پوسیدهها
- چیزهای پوسیده، کنایه از دلهای مرده و جانهای بیفروغ
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.