읽기 권 6 세 명의 여행자(무슬림, 기독교인, 유대인) 이야기. 그들이 여정 중에 식량을 발견했는데, 기독교인과 유대인은 배가 불러 “이 식량은 내일 먹자”고 했고, 금식 중이던 무슬림은 배고픔에 시달렸는데, 이는 그가 다수에게 압도당했기 때문임 대구 2402

M6:2402 — چون نماز شام آن حلوا رسید / بود مؤمن مانده در جوع شدید

چون نماز شام آن حلوا رسیدبود مؤمن مانده در جوع شدید
✦ 이 베이트를 한국어로 렌더링

M6:2402

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 그의 녹음된 마스나비 강의에서

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: چون وقت نماز شام رسید، آن حلوا آماده شد، در حالی که مؤمن در گرسنگی شدید مانده بود. معنا: این بیت آغازگر داستانی است از سه مسافر؛ حکایت می‌کند از مؤمنی که هنگام رسیدن شب، با وجود آماده بودن حلوا، هنوز در گرسنگی بسیار شدیدی به سر می‌برد.

شرح

این بیت سرآغاز روایتی است که مولانا آن را از شمس تبریزی اخذ کرده و با هنر بی‌نظیر خویش بسطی شگرف بخشیده است. داستان سه مسافر – یک جهود، یک ترسا و یک مسلمان – که حلوایی می‌یابند و تصمیم می‌گیرند آن را فردا پس از رؤیایی نیکو بخورند. اما مؤمن داستان، که به تعبیر مولانا در «جوع شدید» مانده و «صائم» است، نیمه‌شب از شدت گرسنگی برمی‌خیزد و حلوا را به تمامی می‌خورد.

مولانا در این بیت و ابیات بعدی، به دقت وضعیت این مؤمن را ترسیم می‌کند. او «مغلوب» است؛ مغلوب تصمیم جمعی که او را گرسنه نگه داشته و مغلوب گرسنگی سهمگین خود. اما دکتر سروش اشاره می‌کنند که این «مغلوب» بودن، صرفاً حکایت از ضعف یا جبر نیست، بلکه در بستر الهیاتی مولانا، گاهی اوضاع سخت و به ظاهر مغلوبانه، دریچه‌ای برای امداد غیبی و عنایت خداوند می‌شود. این گرسنگی شدید، نه نقص، که زمینه‌ساز رخدادی‌ست که در پایان داستان، مؤمن را برحق نشان می‌دهد و این دقیقاً همان طبیعتی‌ست که در مثنوی می‌یابیم؛ خداوند گاه از مجرای نیازهای عمیق و طبیعی آدمی، به او دستگیری می‌کند. این «جوع شدید» همان «حال» است که می‌تواند منجر به عمل غیرمنتظره و در نهایت، موجه گردد. این بیت تمهیدی است برای نشان دادن این نکته که چگونه نیازهای مبرم و از خود بی‌خود کننده، می‌تواند به راهی برای وصول و نجات بدل شود.

نکات کلیدی

  • مؤمن داستان، در پی گرسنگی شدید (جوع شدید) و وضعیت «مغلوب» خویش، به عملی دست می‌زند که از منظر عادی خلاف عرف است اما در پایان توجیه می‌یابد.
  • این گرسنگی شدید (جوع شدید) نمادی از «حال» مبرم و نیاز بنیادین است که می‌تواند اراده را به سویی خاص بکشاند.
  • امداد غیبی و عنایت الهی گاه از طریق نیازهای عمیق و به ظاهر مغلوبانهٔ انسان تجلی می‌یابد، نه لزوماً از طریق اعمال خشک عقلانی.
  • مولانا یک حکایت ساده از شمس را به فرصتی برای واکاوی شرایط روحی و الهیاتی تبدیل می‌کند، که در آن نیاز جسمانی به رخدادی معنوی می‌انجامد.

Sources: d6-s56 · 15:58:00 d6-s56 · 17:33:00

به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.