읽기› 권 6› 생쥐가 개구리에게 애원하며 말하기를, “핑계 대지 말고 이 필요를 채우는 일을 미루지 마라. 미루는 것은 재앙을 부르고, 수피는 현재의 아들이며, 아들은 아버지의 치마폭에서 손을 떼지 않는다. 자비로운 아버지는 현재의 수피이니 그를 보라. 내일은 그에게 필요하지 않으며, 그는 신속한 계산의 정원에 너무나 몰두하여 일반인들처럼 미래를 기다리지 않는다. 그는 강이지 시대가 아니다. 하나님께는 아침도 저녁도 없고, 과거와 미래, 영원도 영겁도 그곳에는 없다. 아담은 먼저 온 자이고 다잘은 나중에 온 자가 아니다. 이 모든 규칙은 부분적인 이성의 영역에 속하며, 영혼의 세계에서는 이러한 규칙이 없다. 그러므로 그는 시간의 차이를 부정하는 것 외에는 이해할 수 없는 현재의 아들이니, 마치 ‘알라 일원’에서 이원성을 부정하는 것을 이해하는 것과 같지, 일원성의 진실을 이해하는 것은 아니다”› 대구 2740

M6:2740 — یک سر رشته گره بر پای من / زان سر دیگر تو پا بر عقده زن

یک سر رشته گره بر پای منزان سر دیگر تو پا بر عقده زن
✦ 이 베이트를 한국어로 렌더링

M6:2740

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 그의 녹음된 마스나비 강의에서

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: یک سر این ریسمان را بر پای من، این بندهٔ دوبنده، گره بزن؛ و تو، آن سر دیگرش را بر گرهٔ پای خود محکم کن. معنا: این بیت، از تمثیل موش و قورباغه، پیوند روح و بدن را به رشته‌ای تشبیه می‌کند که با وجود تفاوت‌ها، آن‌ها را به هم متصل می‌سازد و روح را در عالم خاکی نگاه می‌دارد.

شرح

این بیت، از میان گفتگوی عمیق موش و قورباغه در مثنوی برمی‌خیزد که تمثیلی است برای رابطهٔ پیچیدهٔ روح و بدن. موش که موجودی خاکی‌ست و قورباغه که اهل آب است، برای برقراری ارتباط با یکدیگر، تصمیم می‌گیرند ریسمانی را میان خود بگسترند. بیت مورد بحث ما، در واقع شرح همین تصمیم و نحوهٔ پیوند است: یک سر ریسمان به پای موش (بدن) و سر دیگر به پای قورباغه (روح) بسته می‌شود.

من، عبدالکریم سروش، این تمثیل را بسیار حیاتی می‌دانم. مولانا در اینجا به شکلی بدیع، ماهیت بدن را برای جان روشن می‌کند. بدن همچون ریسمانی است که «بر پای جان / می‌کشاند بر زمینش ز آسمان.» روح، به تعبیر مولانا، «اهل پرواز است» و متعلق به این عالم نیست؛ اما این ریسمان، این «وزنه»، آن را به خاک می‌بندد و از پرواز باز می‌دارد. جان می‌خواهد در «دریای ملکوت عیش کند»، اما موش تن آن را «باز می‌کشد» و تلخی این کشش را می‌چشاند.

این کشش دائمی، همان «جدایی» است که مولانا از آن حکایت می‌کند، نه شکایت. جدایی از «نیستان»، از وطن اصلی روح. این وطن‌خواهی، برخاسته از ایمانی عمیق است که پیغمبر فرمود: «حب الوطن من الایمان.» عارفان، از جمله شیخ بهایی، این وطن را نه خاک و آب، که «شهری‌ست کان را نام نیست» و همان منزلگاه اصلی روح می‌دانند. بنابراین، این ریسمان، گرچه پیوندبخش است، اما عامل اصلی غربت روح در این دنیاست.

اما نکتهٔ مهم در «زان سر دیگر تو پا بر عقده زن» این است که «تو» در اینجا می‌تواند اشاره به روح باشد که به این پیوند تن در داده و آن را بخشی از سرنوشت خود پذیرفته است. همان‌گونه که در حکایت‌های دیگر مولانا می‌بینیم، تلخی‌ها و ضربات از دست دوست، «شکر» می‌شوند. این پیوند، گرچه سبب سنگینی و فرود آمدن روح است، اما بدون ارادهٔ روح نیز ممکن نیست. روح در این معادله منفعل محض نیست، بلکه آگاهانه در این «راز» مشارکت دارد. مولانا به هیچ وجه تنهایی وجودی اگزیستانسیالیستی را نمی‌پذیرد؛ جدایی او، از معشوقی است که هست و می‌بیند، و این پیوند حتی با ریسمان تن نیز، گواهی بر این حضور است. هدف نهایی، شناخت این ریسمان و تلاش برای رهایی از بند آن، و سبکبالی برای بازگشت به اصل خویش است.

نکات کلیدی

  • بدن همچون ریسمانی است که روح را به عالم خاک می‌بندد و از پرواز باز می‌دارد.
  • روح، بالفطره سبک‌روح و خواهان پرواز است؛ هر گرانی و کسلی از تن خاکی ناشی می‌شود.
  • پیوند روح و بدن، تمثیلی از جدایی روح از وطن اصلی خود (نیستان) است، که سرآغاز مثنوی را شکل می‌دهد.
  • این اتصال، گرچه عامل غربت است، اما بخشی از سرنوشت روح است که آگاهانه در آن مشارکت دارد.
  • مولانا از این جدایی حکایت می‌کند، نه شکایت؛ زیرا آن را مسیری برای بازگشت به اصل خویش می‌داند.
  • عشق به وطن، برای عارفان، به معنای تعلق خاطر به ریشه‌های معنوی و منزلگاه نخستین روح است، نه خاک میهن.

Sources: d6-s63 · 44:55 d6-s63 · 47:38 d6-s63 · 49:54

❋

به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI

❋

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.