읽기 권 6 그 이방인이 시장의 죽음을 알고 피조물을 의지하고 피조물의 베풂에 의존한 것을 후회하며, 하느님의 은혜를 기억하고 자신의 죄에 대해 하느님께 회개한 이야기: “그리고 불신하는 자들은 주님과 동등한 자들을 숭배한다.” 대구 3149

M6:3149 — آن عداوت اندرو عکس حقست / کز صفات قهر آنجا مشتقست

آن عداوت اندرو عکس حقستکز صفات قهر آنجا مشتقست
✦ 이 베이트를 한국어로 렌더링

M6:3149

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 그의 녹음된 마스나비 강의에서

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: آن عداوت و کینه‌ای که در دیگری می‌بینی، بازتابی از حقیقت است، زیرا از صفات قهر الهی سرچشمه گرفته است. معنا: کینه‌ای که در دیگری مشاهده می‌کنیم، در حقیقت نه تنها بازتابی از صفات قهر خداوند است، بلکه می‌تواند آینه‌ای برای نشان دادن عیوب و نقص‌های خودمان باشد.

شرح

این بیت، از میانه‌های حکایت شیر و خرگوش در دفتر ششم مثنوی برخاسته، و درسی ژرف در باب روانکاوی و هستی‌شناسی به ما می‌آموزد. مولانا در این داستان، شیری را تصویر می‌کند که در چاه، عکس خود را می‌بیند و به گمان آنکه شیر دیگری است، به درون چاه می‌جهد و هلاک می‌شود. این تمثیل، کلید فهم این بیت است.

من سال‌هاست بر این نکته تأکید کرده‌ام که بسیاری از کینه‌ها و عداوت‌هایی که ما در دیگران می‌بینیم و رنج می‌بریم، در حقیقت چیزی جز فرافکنی عیوب و بدی‌های خودمان نیست. دیگری در اینجا نقش یک «آینه» را ایفا می‌کند. آینه‌ای که زشتی‌های ما را به ما می‌نمایاند. شما وقتی زشتی چهره خود را در آینه می‌بینید، نباید بر آینه خرده بگیرید و آن را بشکنید، بلکه باید به اصلاح خود بپردازید. این بیت به صراحت می‌گوید: «آن گنه در وی ز جنس جرم توست / باید آن خو را ز طبع خویش شست.» یعنی آنچه در دیگری گناه و عیب می‌پنداری، از جنس همان جرم‌هایی است که در طبع خود داری؛ پس باید آن را از خویشتن بشویی.

اما مولانا یک گام فراتر می‌رود و این «عکس» را به «عکس حق» منسوب می‌کند. یعنی حتی این عداوت و قهر ظاهری، که در طبیعت و در روابط انسانی مشاهده می‌شود، در نهایت «مشتق» از صفات قهریه الهی است. همان‌گونه که تجلیات الهی گاه جمالی و گاه جلالی‌اند، آنچه ما از قهر و سخط و قدرت در عالم می‌بینیم، پرتوی ناقص و سایه‌ای از این صفات ازلی است. پس، هم این «عکس» می‌تواند انعکاسی از صفات قهر الهی باشد، و هم می‌تواند انعکاس عیوب خود ما باشد. این دو تفسیر متناقض نیستند؛ بلکه مکمل یکدیگرند. عالم، سایه خداست و صورت‌ها را نباید راستین پنداشت، بلکه باید از صورت به معنی و از سایه به اصل رفت.

من پیش‌تر توضیح داده‌ام که مولانا برخلاف حافظ که گاه از کجی جهان شکایت می‌کند و می‌گوید «عالمی از نو بباید ساخت و از نو آدمی»، جهان را در اصل خود کامل می‌بیند. اگر کژی و ناراستی‌ای هست، از «ما»ست که با «کژنگری» خود، جهان را کژ می‌بینیم. «موی کج چون پرده گردون شود / گر همه اجزات کج شد چون شود؟» این بیت نیز در همین راستا، تأکید می‌کند که ریشه عداوت و نقص را باید نه در دیگران، بلکه در خودمان و در ارتباط ما با «اصل» جستجو کنیم. همان‌طور که می‌فرماید: «اصل‌بینی پیشه کن ای کژنگر.»

نکات کلیدی

  • عداوت و کینه‌ای که در دیگران می‌بینیم، اغلب فرافکنی عیوب و نقایص خود ماست.
  • مولانا جهان را آینه‌ای برای روح انسان می‌داند؛ زشتی‌هایی که در عالم و آدم می‌بینیم، بازتاب زشتی‌های درون خودمان است.
  • «عکس حق» بودن این عداوت به این معنی است که حتی صفات قهریه الهی نیز در این جهان منعکس می‌شوند، اما به صورت ناقص و سایه‌وار.
  • هدف مولانا اصلاح خود است نه شکایت از جهان یا دیگران؛ ایراد از «کژنگری» ماست نه از هستی.
  • همان‌طور که شیر در چاه به عکس خود حمله کرد، ما نیز نباید به ظواهر و سایه‌ها هجوم ببریم، بلکه باید اصل و سرچشمه را در خود یا در ورای صورت‌ها بجوییم.

Sources: d6-s70 · 27:09:00 d6-s70 · 29:35:00 d6-s70 · 30:00:00 d6-s70 · 30:20:00 d6-s70 · 31:00:00

به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.