읽기 권 6 주인이 꿈속에서 중재자에게 친구가 빌린 돈의 액수를 말해주고, 그 은화를 묻은 곳을 알려주며 상속인들에게 “그것을 많이 보지 말고 아무것도 가져가지 마라. 비록 그가 아무것도 받지 않거나 일부만 받더라도 거기에 두어 원하는 자가 가져가게 하라. 나는 하느님께 맹세했다. 그 은화에서 나와 내 가족에게 한 푼도 돌아가지 않을 것이다”라고 전해 달라고 말한 이야기 대구 3549

M6:3549 — هر که آنجا بگذرد زر می‌برد / نیست هدیهٔ مخلصان را مسترد

هر که آنجا بگذرد زر می‌بردنیست هدیهٔ مخلصان را مسترد
✦ 이 베이트를 한국어로 렌더링

M6:3549

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 그의 녹음된 마스나비 강의에서

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: هر کس از آنجا که زر نهاده شده، بگذرد و بردارد، آن زر را مال خود می‌کند؛ چرا که هدیهٔ خالصانهٔ بندگان مخلص بازگردانده نمی‌شود. معنا: این بیت بیان می‌دارد که بخشش‌های از سر اخلاص و وفای به عهد، هرگز پس گرفته نمی‌شوند و هر که از برکت آن بهره ببرد، بر او حلال و گوارا خواهد بود.

شرح

در این بیت، مولانا به یکی از نکات ظریف و عمیق اخلاقی و عرفانی اشاره می‌کند که هم در فقه و هم در اخلاق اسلامی دارای اهمیت است. داستان خواجهٔ درگذشته‌ای که در رؤیا وصیت می‌کند تا اموالش به فردی بدهکار بخشیده شود و تأکید می‌کند که هیچ جزء آن مال بازپس گرفته نشود، زمینه‌ساز فهم این بیت است. خواجه در خواب به روشنی می‌گوید که با خداوند نذر کرده است که حتی ذره‌ای از آن مال به او یا بازماندگانش بازنگردد و این عین اخلاص است.

من می‌بینم که مولانا در اینجا به تمایزی کلیدی میان حکم فقهی و حکم اخلاقی می‌پردازد. از منظر فقهی، بازپس گرفتن هبه (عطیه) در شرایطی خاص ممکن است جایز باشد؛ مثلاً اگر گیرنده در مال مورد هبه تصرفی نکرده باشد، دهنده می‌تواند آن را بازستاند. اما از منظر اخلاقی، این عمل به شدت نکوهیده است. در روایات اسلامی، و مولانا نیز صراحتاً به آن اشاره می‌کند، بازگرداندن عطیه به مثابهٔ بازگشت سگ به قی خود شمرده شده است: «العائد في هبته كالكلب يعود في قيئه». این تشبیه، زشتی عمل را به اوج خود می‌رساند و از این رو، برای اهل دل و مخلصان، چنین کاری هرگز متصور نیست.

بیت می‌فرماید: «هر که آنجا بگذرد زر می‌برد»، یعنی آن زر، آنچنان از ملک صاحبش خارج شده که هر رهگذری نیز می‌تواند از آن بهره‌مند شود، بی‌آنکه صاحب اصلی یا وارثانش حقی بر آن داشته باشند. این نشان‌دهندهٔ وفای خواجه به نذر خویش با "ذوالجلال" است. نذری که با خداوند بسته شده، برگشت‌ناپذیر است و از جانب مخلصان، چون شیری است که از پستان دوشیده شده و به آن بازنمی‌گردد. اخلاص در اینجا به معنای بریدن کامل از تعلق و عدم توقع هرگونه بازگشت یا منتی است. چنین هدیه‌ای، مسترد نمی‌شود، نه از سوی خداوند و نه از سوی بندهٔ مخلص. این درس بزرگ در وفاداری به نذر و اخلاص در بخشش، برای همهٔ ما راهگشاست.

نکات کلیدی

  • بخشندگی خالصانه، برگشت‌ناپذیر است و نشان از وفای به عهد با خداوند دارد.
  • مولانا میان حکم فقهی (جواز پس گرفتن هبه در شرایطی) و حکم اخلاقی (نکوهش شدید آن) تمایز قائل می‌شود.
  • هدیهٔ مخلصان چون شیری است که از پستان دوشیده شده و هرگز به جایگاه اولیهٔ خود بازنمی‌گردد.
  • اخلاص در بخشش یعنی عدم توقع هرگونه بازگشت یا منت، حتی پس از مرگ.
  • مالی که از سر اخلاص بخشیده شود، حتی برای رهگذران نیز حلال و گوارا است.

Sources: d6-s78 · 46:00 d6-s78 · 47:22 d6-s78 · 59:00 d6-s78 · 59:30 d6-s78 · 01:01:17

به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.