읽기 권 6 술탄의 아들들이 “사람은 금지된 것에 탐욕스럽다”는 원칙에 따라, “우리는 우리의 종된 태도를 보였지만, 당신의 나쁜 성품은 종을 사는 법을 몰랐다”라고 말하며 아버지의 모든 유언과 조언을 무시하고 금지된 성으로 가서 재앙의 구덩이에 빠진 이야기. 그들의 질책하는 영혼이 그들에게 “경고자가 오지 않았는가?”라고 말하고, 그들은 울면서 후회하며 “우리가 들었거나 이해했다면 우리는 불타는 지옥의 동료가 되지 않았을 것이다”라고 말함 대구 3706

M6:3706 — از قدح‌های صور بگذر مه‌ایست / باده در جامست لیک از جام نیست

از قدح‌های صور بگذر مه‌ایستباده در جامست لیک از جام نیست
✦ 이 베이트를 한국어로 렌더링

M6:3706

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 그의 녹음된 마스나비 강의에서

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: از جام‌های ظاهری و صوری بگذر و نایست؛ باده در جام است، اما از خود جام نیست. معنا: این بیت ما را فرامی‌خواند تا از صورت‌های ظاهری و فریبنده عالم بگذریم و به حقیقت بی‌صورت و معنای مطلق که ورای همه این‌هاست، نظر کنیم.

شرح

مولانا در این بیت و ابیات پس از آن، یکی از کلیدی‌ترین معرفت‌های مثنوی، یعنی قصهٔ «بی‌صورتی» را پیش می‌کشد. او می‌گوید این جهانِ پُر از صورت‌ها، خود از «بی‌صورتی» سر برآورده است. صورت در کلام مولانا معانی متفاوتی دارد: گاه صفت است، گاه فردی از یک کلی، و گاه تحقق جسمانی و مادی یک امر.

من اصرار دارم که نباید شیفتهٔ این صورت‌ها شد. جهان از صورت‌ها تشکیل نشده، بلکه از معانی بنیاد گرفته است؛ معانی که در صورت‌ها جلوه‌گر شده‌اند و نشسته‌اند. درست همان‌طور که باید کف‌های روی آب را کنار زد تا به اصل آب رسید، صورت‌ها را نیز باید پس زد تا به آن «معنای بی‌صورت» که پشتِ صورت‌ها آرمیده است، دست یافت. آنگاه خواهید دید که این عالم، به‌جای آنکه عالمِ افراد و جزئیات باشد، در حقیقت عالمِ کلیات است که در قالب افراد تجلی کرده‌اند. این همان اندیشه‌های افلاطونی است که مولانا به زبانی شیوا بیان می‌کند.

این بیت، یک توصیهٔ اخلاقی و عرفانی نیکو در خود دارد: «زین قدح‌های صور بگذر مه‌ایست / باده در جامست لیک از جام نیست.» هر آنچه در این عالم شما را سرمست می‌کند، گویی شرابی است که در جامی ریخته‌اند. اما این جام‌ها، خود آفرینندهٔ آن شراب نیستند. اگر به گلی زیبا یا انسانی دل‌نشین می‌نگرید، زیبایی در آن گل یا انسان هست، اما از خودِ آن‌ها نیست. تمام این عالم، امانت‌دار و وامدارِ مخزنی است که این معانی گران‌قدر — اعم از زیبایی، علم، بینش، یا روح — را در آن ریخته‌اند؛ مخزنی که از جای دیگری می‌آید.

من به شما می‌گویم که امروزه بحث از نسبی‌بودن زیبایی رایج است، اما مولانا از «حقیقت زیبایی» و «معنای زیبایی» سخن می‌گوید که خودْ بی‌صورت است و سپس به صورت گل‌ها، انسان‌ها یا نقش‌های زیبا درمی‌آید. شما نباید در برابر این زیبایی‌های صورت‌بندی‌شده توقف کنید و مفتون آن‌ها شوید؛ باید مفتون «خودِ زیبایی» شوید که همان زیبایی مطلقه است — مطلق، یعنی رها از هر صورت. این زیبایی‌های مقید، تنها نمایشگاه و نمایانندهٔ زیبایی مطلق هستند و برای ادراک حقیقت زیبایی، باید آن را از صورت‌ها برکند و فراتر رفت. درست مانند مجنون که به دیگران می‌گفت: «صورت کوزه است و حسن می / می خدایم می‌دهد از جام وی.» زیبایی لیلا برای او همچون میی بود که از کوزهٔ وجود لیلا به او نوشانده می‌شد، در حالی که دیگران تنها سرکه از آن می‌دیدند.

بی‌صورتیِ مطلق و کمال‌یافته، در ذات خداوند متعال است. تمام موجودات، اعم از ماورای طبیعت یا طبیعت، همه صورت دارند و از ذات بی‌صورت خداوند پدیدار شده‌اند. این بدان معناست که این کثرت‌ها از یک وحدتِ محض نشئت گرفته‌اند. حتی در عالم زبان، اندیشه‌های بی‌صورت در صورت الفاظ متجلی می‌شوند و ما باید این الفاظ را کنار زنیم تا به معنای اصلی برسیم و از طریق صورت، بی‌صورت را کشف کنیم.

«سوی باده‌بخش بگشا پهن فم / چون رسد باده نیاید جام کم.» مولانا توصیه می‌کند که از باده‌بخش، خودِ باده را بخواهید، نه جام را. اگر باده برسد، جام نیز خواهد آمد؛ بلکه گاه ممکن است بدون جام نیز به شما برسد، درست مانند «نان بی‌هیولای خمیر.»

نکتهٔ دیگر دربارهٔ صورت‌ها، نقص ذاتی آن‌هاست. «کمترین عیب مصور بالخصال / چون پیاپی بینی‌اش آید ملال.» کمترین عیب امور صورت‌مند، حتی محبوب‌ترین آن‌ها، این است که بر اثر تکرار ملال‌آور می‌شوند و شیفتگی اولیه را از بین می‌برند. اما بی‌صورتیِ محض، حیرتِ دائمی به بار می‌آورد؛ زیرا خود سرچشمهٔ صدها گونه آلت و ابزار از بی‌ابزاری است.

نکات کلیدی

  • جهان از معانی بی‌صورت تشکیل شده که در صورت‌ها جلوه کرده‌اند.
  • زیبایی حقیقی و مطلق، بی‌صورت است و صورت‌ها تنها تجلی‌گاه آن هستند.
  • باید از شیفتگی به ظواهر و صورت‌ها گذشت تا به اصل و معنای پنهان دست یافت.
  • امور صورت‌مند و مقید، حتی محبوب‌ترینشان، با تکرار ملال‌آور می‌شوند؛ اما بی‌صورتی، حیرتِ دائمی می‌آفریند.
  • جستجوگر باید «باده» را از باده‌بخش طلب کند، نه جام را؛ زیرا با آمدن باده، جام نیز می‌آید یا اصلاً نیازی به آن نیست.

Sources: d6-s82 · 25:01:00 d6-s82 · 27:55:00 d6-s82 · 30:38:00 d6-s82 · 36:15:00 d6-s82 · 38:06:00 d6-s82 · 45:00:00 d6-s82 · 50:20:00 d6-s83 · 05:13:00

به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.