읽기 권 6 하나가 코가 없고 다른 하나는 털이 없는 두 형제가 독신자 방에서 하룻밤을 잤는데, 우연히 털 없는 형제가 등 뒤에 벽돌을 쌓아 놓았다. 결국 도둑이 와서 교묘하게 벽돌을 뒤에서 훔쳐갔다. 소년이 깨어나 “이 벽돌들은 어디로 갔으며 왜 가져갔느냐?”라고 싸우자, 도둑이 “너는 이 벽돌들을 왜 놓았느냐?”라고 말한 이야기 대구 3847

M6:3847 — دست چون بر وی زد او از جا بجست / گفت هی تو کیستی ای سگ‌پرست

دست چون بر وی زد او از جا بجستگفت هی تو کیستی ای سگ‌پرست
✦ 이 베이트를 한국어로 렌더링

M6:3847

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 그의 녹음된 마스나비 강의에서

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: وقتی دستش را بر او نهاد، آن پسر از جا پرید و گفت: «هی تو کیستی ای سگ‌پرست؟»

معنا: پسربچهٔ بی‌ریش (امرد)، که دور خود خشت چیده بود تا کسی به او تعرض نکند، با لمس شدن توسط متجاوز از خواب پرید و با خشم و ناسزا او را مخاطب قرار داد.

شرح

این بیت، پاره‌ای از حکایتی است که مولانا برای بیان نکته‌ای عمیق، از آن بهره می‌جوید؛ حکایتی که، صریح بگویم، در نگاه نخست حتی از جهت «رکاکت» تعجب‌برانگیز است. مولانا در اینجا قصهٔ دو برادر را نقل می‌کند که یکی «امرد» (بی‌ریش) و دیگری «کوسه» (با ریش کم) است و در «عزب‌خانه‌ای» (مسافرخانه‌ای برای مردان مجرد) شبی را می‌گذرانند. آن «امرد» برای حفظ خود از تعرض، دور خویش خشت می‌چیند و می‌خوابد، اما یک لوطی (به معنای اصلی کلمه یعنی لوات‌گر) دزدکی می‌آید، خشت‌ها را برمی‌دارد و دست بر او می‌زند. اینجاست که بیت مورد بحث ما نقش می‌بندد.

واکنش کودک بی‌درنگ و خشن است: «هی تو کیستی ای سگ‌پرست؟» او با ناسزا و غضب پاسخ می‌دهد. در ادامهٔ حکایت، گفت‌وگویی میان کودک و متجاوز درمی‌گیرد که در آن کودک دلیل خشت‌چیدن خود را بیان می‌کند: «گفت کودک گفت: بیمارم و از ضعف خط کردم اینجا احتیاط و مرتقد.» او می‌گوید که حتی در خانقاه‌ها هم «امان» نداشته و از تعرض رنج می‌برده است. اینجاست که مولانا از این حکایتِ به‌ظاهر «رکیک»، یک نقد اجتماعی و اخلاقیِ کوبنده و بی‌پرده بیرون می‌کشد.

نقد مولانا متوجه آن دست از صوفیان و محیط‌های خانقاهی است که به‌ظاهر دعوی تقوا و معنویت دارند، اما در خفا و گاه در علن، به فساد اخلاقی آلوده‌اند. او به‌وضوح اشاره می‌کند که رسول‌الله (ص) به تعدد ازدواج ترغیب کرده بود، اما برخی صوفیان با ترک سنت ازدواج، خانقاه‌ها را به «عزب‌خانه»هایی تبدیل کرده بودند که بستر سوءاستفاده‌های اخلاقی می‌شد. این نوع نگاه مولانا به مسائل اجتماعی و نقد بی‌رحمانهٔ او از ریاکاری و تزویر، در مثنوی کم نیست. او با این داستان، از یک سو «بیماری» و آسیب‌پذیری معنوی انسان را نشان می‌دهد و از سوی دیگر، پلیدیِ نهفته در پوششِ تقدس‌مآبی را برملا می‌کند. این رویکرد، شجاعت و صداقت حیرت‌انگیز مولانا را در طرح مسائل بغرنج اخلاقی آشکار می‌سازد و نشان می‌دهد که برای او، حقیقت و روشنگری، حتی با دست یازیدن به حکایاتی که شاید در وهلهٔ اول نامطبوع بنماید، اولویت دارد.

نکات کلیدی

  • مولانا در اوج عمق معنوی، از حکایات رکیک برای پرده برداشتن از فسادهای اخلاقی و اجتماعی استفاده می‌کند.
  • این بیت نشانگر مواجههٔ بی‌پرده و خشم‌آلود مولانا با ریاکاری و تعرض، حتی اگر در پوشش دین و عرفان باشد.
  • نقد تند مولانا به نهاد خانقاه و برخی صوفیانی که از سنت نبوی ازدواج دوری کرده و راه را برای تباهی اخلاقی گشوده بودند.
  • فارغ از ظاهر ناپسند حکایت، مولانا به بیماری و آسیب‌پذیری معنوی انسان در برابر متظاهران به دین اشاره دارد.

Sources: d6-s86 · 55:03:00 d6-s86 · 57:51:00 d6-s86 · 01:00:31

به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.